اکنون نشته ام و تنها کارم شده فکر کردن به نوشتن و 16 فرشته روز و شبم، که دیده نمیشوند، نا پایدارند، اما بهترین ِ مراقبانند، که فلسفه الهی پیچیده و نظمی خالص دارد، اما از انها چشم میگیرم و مینویسم،
از امروزم، دیروزم و پسا پس روز های گذشته ام که همگی، یک تکرار پر و پیچ و خم از ملال است، از مسکوت ایستادن، و به قولی" یخ زدگی"
حالم، بد نیست ،آرامم ولی سادگی در آن نیست، زمزمه می شود در اطرافم ، [نه چندان اطرافی و فردی، اینها زمزمه های وهم های یک ساله من ـند.. ]زمزمه هایی از نوید درد و رنج بسیار پس از این رنجشی که اکنون دارم و به شمارش اوهام نمی آید...
پس آینده سخت تر است، و در پس آینده احتمالا در بر زیبایی،در آرامی پر هیاهو در گرمای سردی آتش خواهم چشید.
درد امروزم را به آغوش میگیرم، به دور از همه،
"من نمیخواهم دردی که دارم تنها بماند"
