در ابتدا بگم که ترجیح میدم نقدم بر فیلمها ، بیشتر میان رشته ای و در امتداد مفهوم فیلم باشه ، تا نقد درباره موارد فنی ساخت و اجرای فیلم که در مطبوعات سینمایی به اندازه کافی راجب بهشان صحبت شده و میشود.

ما فیلم فقط میسازیم ، شما تعبیرش میکنید - اینگمار برگمان
تحلیل فیلم بیشتر تبدیل نماد است به مفهوم ، و سپس شرح و ربط آن مفهوم با چاشنی تخیل - بنابراین بدیهی است که توصیفات ارائه شده در ادامه صرفا نظرشخصی و برداشت شخصی نگارنده از فیلم است که ممکن است لزوما همراستا با نظر شما یا نویسنده نباشد ، در این یادداشت سعی شده از اضافهگویی و بازگو کردن دوباره جریانات فیلم حدالامکان پرهیز شود.
مه در ژانر علمی-تخیلی-ترسناک قرار دارد ، فیلم هایی در این فضا کم نداریم ، داستان آدم های گیرافتاده در مکانی بسته و موجودات و هیولاهای بیرون ، مرگ انسان ها و تلاش برای بقا و معنا ، این گونه فیلم ها معمولا اگر نظرر منتقدان را هم جلب نکنند ، فروش گیشه خوبی دارند. اما در این میان چیزی که "مه" رو منحصر به فرد میکنه پایان بندی تکان دهنده فیلم است که ناگهان Mist را از یک فیلم علمی تخیلی به یک فیلم عمیق فلسفی میکشاند. در فیلم یک هیولای برون است و یک هیولا درون ، هیولای برون عامل وحشت همگانی است و هیولای درون عامل حراسی فردی و شخصی.
ترس همه چیز رو تغییر میده - شعار فیلم

آدم ها چیزی نیستند که شما در نگاه اول میبینید ، کمی وحشتِ درونی لازم است که بفهمی هیچ چیز راجع به کسی که سالها با او زندگی میکردی نمیدانی ، هیولای بیرونی باعث میشود پرده از چهره انسان ها بیرون رود و لایه های عمیق روانی افراد را به عرصه ظهور میگذارد ، تا جایی که برای نجات جان خود از هیچ کاری دریغ نمیکنند.
امید - زیرزمین هرم مازلو

شاید هرم مازلو را دیده یا شنیده باشید ، هرمی که نیازهای انسانی را از ابتدایی ترین نیازها برای زنده ماندن (در طبقه اول) تا اعلا ترین نیازها در طبقه آخر ترسیم میکند ، بنظرم امید در زیرزمین این هرم جای دارد ، بدون امید انسان دیگر زندگی نمیکند ، یا در انتظار مرگ میماند یا تصمیمی همچون دیوید میگیرد!
خط مشترک و محور اساسی تمام آثار دارابونت نیز بر مدار "امید" است ، این مفهوم چه در "رستگاری در شاوشنک" و چه در "مسیر سبز" به خوبی به چشم میخورد ، و در "مه" به اوج خود میرسد.
اینکه اگر دیوید تا آخرین لحظه امید خود را حفظ کرده بود ، اگر کمی بیشتر صبر میکرد ، اگر ، اگر و اگر... بنظرم هیچ چیز مثل "مه" نمیتوانست تا این حد تاثیر گذار این مفهوم را به تصویر بکشد.