تازه کنکور ارشد داده‌بودم و اقتصاد قبول شده‌بودم. اولین بار که وارد دانشکده شدم، حس غریبی داشت. حس فرار از جایی که بودم، فرار از دانشکده ی برق، دانشکده ی عمران، همه‌ی آن فضای کسل‌کننده‌ای که بعد از آن سال‌های شور و هیجان ۸۸، بوی یأس و سرخوردگی می داد.
توی راهروی دانشکده‌ی مدیریت و اقتصاد، یکی از بچه‌های قدیمی برق را دیدم. چشم در چشم شدیم. هر دو انگار مردد بودیم که سلام کنیم و آشنایی بدهیم یا بگذریم و بگذاریم این دانشکده ی جدید شروع دیگری باشد. همه‌ی گذشته را پشت سر بگذاریم و از دستش فرار کنیم. من سرم را پایین انداختم. او هم، و رد شدیم.
گوشه ی سالن، کنار اتاق انتشارات، چند صندلی گذاشته‌بودند که شاید از معدود جاهایی بود که می‌شد در دانشکده بی‌خیال نشست و همهمه‌ی آدم‌ها را تماشا کرد. نشستم به کاری، فرمی باید پرمی‌کردم یا کاری دیگر یادم نمی‌آید. ناگهان یک نفر بالای سرم با صدای بلند گفت: «سلام حوریه جون!». سرم را بلند کردم، الناز بود.
الناز را می‌شناختم. هم ورودی برق بودیم و همین. خیلی دوست نشده‌بودیم. من رشته‌ام را تغییر داده بودم و از برق رفته‌بودم، اما همیشه وقتی گهگاهی توی حیاط خوابگاه یا اطراف دانشکده مرا می‌دید، با هیجان سلام می کرد. همیشه هم این «جان» را به آخر اسم‌ها می چسباند تا احساس نکنی که دوست نیستی یا از دوست‌های دیگر کم‌تری.
لبخند زدم. این بار انگار نمی‌خواستم از گذشته فرار کنم. خوش‌حال بودم که آشنایی این‌جا دارم. گذشته اگر از این جنس باشد، غنیمتی است. کنارم نشست و احوالم را پرسید. گفت: «تو هم اومدی این دانشکده که بتونی اپلای کنی؟» سوالش عجیب بود. بهش فکر نکرده‌بودم. نمی دانستم می‌خواستم با آینده چه کار کنم. فقط می‌دانستم میخواهم اکنونی داشته‌باشم که با گذشته فرق داشته‌باشد. الناز اما به فکر آینده بود. به فکر برنامه‌هایی که داشت و آرزوهایی که می‌چید. من به فکر فرار بودم و او به فکر پرواز بود.
بعد‌ها باز هم الناز را می دیدم. توی راهروهای دانشکده یا توی سیابوف. باز هم رشته‌هایمان فرق داشت و حرف زیادی برای گفتن نداشتیم. زمان به روال عادی گذشت. الناز از راهروهای دانشگاه البرتا رد می‌شد و من از راهروهایی در لندن. او به کسانی سلام می‌کرد و من به کسانی لبخند می‌زدم. ناگهان آن روز شوم که از خواب بیدار شدم، اولین مسیجی که در موبایلم خواندم راجع به سقوط یک هواپیما بود. دومین مسیج یک کلمه بود: «الناز!»
گوشی در دستم لرزید. خاطره‌ی آن روز اولی که الناز را در دانشکده‌ی مدیریت و اقتصاد دیدم و آن چنان با شور و حرارت راجع به اپلای‌کردن حرف می‌زد، مثل یک منور آبی از جلوی چشم‌هایم رد شد. باور نمی‌کردم آن صدای آرام و چهره‌ی مصمم، همان نوری باشد که مثل ستاره‌ی دنباله‌داری از آسمان عبور می‌کند.
هنوز هم باور نمی‌کنم. شاید روزی من برای کنفرانسی به ادمونتون می‌آمدم و تو را اتفاقی آن‌جا می‌دیدم. مثل آن روزی که اتفاقی در دانشکده ی برق دیدمت و آن روزی که اتفاقی در دانشکده‌ی مدیریت دیدمت. مطمئنم که حتی آن روز هم «جان» را پسوند اسمم می‌کردی. برای تو فاصله‌ها محبت ها را کم نمی‌کرد./حنیفا پیلوار ، ورودی 87 برق و 92 اقتصاد
