با دلی پرخون، چشمانی پر از اشک و دستانی لرزان مینویسم. مینویسم از «غزل نوریان». غزل به معنای واقعی کلمه از گلهای روزگار بود. کسی که هرجا صحبتی ازش میشد، فقط از خوبیهاش بود. غزل یک دختر بسیار با ادب بود و تربیتی فوقالعاده داشت. نه سیاسی بود و نه مذهبی. توی بحثهای سیاسی که بعضاً پیش میآمد هم هیچوقت شرکت نمیکرد. همهکارهاش درست و به موقع بود. به موقع درس خوند، دفاع کرد، تافل داد و اپلای کرد. با این که در جمعهای دوستانه واقعاً از هر لحاظ از اکثر بچهها سر بود، هیچوقت ذرهای غرور درونش نمیدیدی و همیشه در نهایت تواضع بود.

یادم هست وقتی داشت اپلای میکرد، لیست دانشگاههایی که میخواست اپلای کند را بهم گفت. گفتم بهش دانشگاههای پایین را چرا زدی. خلاصه کلی صحبت کردم باهاش و مجابش کردم که برای دانشگاههای رنک بالا هم شانس خوبی دارد. چند تا را گفتم حتماً بزند که اتفاقاً یکیش هم همین وسترن بود. وقتی پذیرش گرفت، خیلی خوشحال شدیم. با کولهباری از امید رفت. خوشحال بود که خواهرش هم آنجاست و تنها نیست. کلاً غر نمیزد؛ هیچ وقت. چه موقعی که ایران بود، چه وقتی که رفت کانادا. بهمان گفت که امیدوار است ما هم به زودی بیاییم و گفت هر کمکی بتواند میکند. از دانشگاه هم خیلی راضی بود. همهچیز داشت خوب پیشمیرفت. وقت آمد کلی حسرت خوردیم که نشد ببینیمش. کوتاه آمدهبود و ما هم کلی کار داشتیم. نمیدانستیم که دیگر هیچوقت نمیتوانیم ببینیمش. غزل از نظر ما زنده است. چون راهش زنده است، چون امیدش زنده است. غزل زنده است چون خوبی زنده است./ آیدین حیدری ورودی 96 ارشد مهندسی مواد شریف