ویرگول
ورودثبت نام
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریفانجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف https://t.me/anjomanSUT
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

رفیق شفیق من

نوشتن از دوستانی که دیگر در بینمان نیستند، چقدر این کارها برای ما زود بود و چقدر سخت است.

وقتی به آرش فکر می‌کنم، و به طور خاص‌تر وقتی به خوبی‌های آرش فکر میکنم، هجوم افکار بدجوری آزارم می‌دهد. از با هم کلاس رفتن‌ها، درس خواندن‌ها، تفریح کردن‌‌ها و تولد گرفتن‌ها تا صحبت‌های عمیقی که داشتیم و برنامه‌هایی که برای این‌ روزها ریخته بودیم.

نقطهٔ مشترک همهٔ این‌‌ افکار یک پسر خوش اخلاق، خنده‌رو، باهوش و پر انرژی است. کسی که همیشه از کارهای کوچک و بزرگ کنار دوستانش بود و سعی می‌کرد تا جایی که می‌تواند به آنها کمک کند. همیشه با خوشی دوستانش شاد بود، حتی تا همین سفر آخر. هیچ وقت یادم نمی‌رود آخرین باری که من را تا خانه رساندی، درد دل‌هایی که برایت کردم و راهنمایی‌هایی که کردی. راستی که چه رفیق خوبی بودی.

فکر نمی‌کنم کسی به یاد آورد که آرش دروغ گفته باشد یا کسی به اصطلاح نامردی‌ای از او دیده باشد. یکی از بزرگ‌ترین خصیصه‌های آرش این بود که به اصولی که داشت پایبند بود، سعی می‌کرد اگر تناقضی بین عقیده و عملش می‌بیند برطرف کند.

حرف‌هایی که زدم را دوست بزرگواری در پیام تسلیتی که برایم فرستاده بود خلاصه کرده بود: «کمتر کسی رو به خوش‌قلبی و ادب و متانت این رفیق شفیق شما سراغ داشتم.» نکتهٔ جالب این بود که تمام این خصوصیات خوب از زمانی که با پونه آشنا شد بیش‌تر جلوه کرد. انگار یک جور هم‌افزایی در عشق ورزیدن به انسان‌ها در بینشان شکل گرفته بود.

آرش پیگیر دنیای تکنولوژی بود. یادم نمی‌رود که کنفرانس‌های اپل را در تقویم وارد می‌کردیم تا یادمان نرود و بعد از کنفرانس چقدر با هم ذوق می‌کردیم. یادش بخیر. چقدر همهٔ خاطرات زیبا حالا بدون تو غم‌انگیزند.

آرش و پونه
آرش و پونه


یادش بخیر روزی که آرش و پونه به ما خبر نامزدیشان را دادند. چقدر زیبا بود روزی که کارت‌های عروسیشان را آماده می‌کردیم. چقدر گشتیم تا یک خودکار با رنگ مناسب برای نوشتن کارت‌ها پیدا کنیم. آرش و پونهٔ عزیزم، کداممان فکرش را می‌کردیم که این خاطرات زیبا تبدیل به بغضی در گلو شوند.

آرش عزیزم؛

مطمئن باش تو را و تمام روزهای زیبایی که کنار هم داشتیم را و تمام لطف‌هایی که در حق ما کردی را و تمام کمک‌هایی که به اطرافیانت کردی را و خندهٔ زیبایت را و لحن صدایت را و رنگ چهره‌‌ات را فراموش نمی‌کنم. فراموش نمی‌کنم که چقدر مظلومانه از میان ما رفتی.

تنها دلخوشیمان این است که تا لحظهٔ آخر دست در دست پونه و در کنار هم بودید. باشد که یادتان چراغی روشنی‌بخش برای ما شود./محمد لطیفیان ورودی 92 مهندسی کامپیوتر شریف

ps752
۵
۱
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف https://t.me/anjomanSUT
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید