یادت بخیر مهندس...
کم میشناسمت، اما هرچه باشی هم دانشکدهای بودیم. در این حد میشناسمت که استادت استادم بوده و دوستانت TA درسهایم. حتی یکی از دوستانت هم استادم شد و به نظرم این شناخت اندک برای از تو نوشتن کافیست.
حتما فرد مهمی بودی. آنقدر مهم که در غم از دست دادنت پرچمهای دانشگاه واترلو را که در آن درس میخواندی پایین آوردند. آن قدر کارت برایت مهم بود که حتی وقتی مرخصی گرفتی تا به ایران بیایی و مراسم عروسیات را برگزار کنی، دست از انجام پروژهٔ تحقیقاتیات نکشیدی... کاش آنقدری که تو به کارت اهمیت میدادی، دیگران برایت اهمیت قائل بودند...
دستانم میلرزند...
پدرت میگفت علمت همراه با معرفت و انسانیت بود. گفته بود تو تمام زندگیات را صرف علم و دانش و معرفت کردی. کاش آنقدر که تو انسانیت داشتی دیگران هم انسانیت داشتند... کاش معرفت تو را دیگران داشتند...
نمیدانم... وقتی به این فکر میکنم که نکند این نخبههای از دست رفته میتوانستند برای خودشان کسی بشوند دستانم میلرزند ... شبیه اتوبوسی که سال ۷۶ در دره افتاد و از بازماندههای آن حادثه مریم میرزاخانی به جهان ریاضیات معرفی شد و نامش جاودانه شد. نکند تو مریم میرزاخانی دنیای معماری و عمران بودی؟
دستانم میلرزند...
سخت است به این فکر کنم که آمده بودی عروسی کنی و بعد این بلا سرت بیاید... عرق شرم بر پیشانیام مینشیند وقتی جوابی برای فریادهای همسرت ندارم... خجالت میکشم اگر در چشمان پدر و مادرت نگاه کنم... پدر و مادری که ۲۹ سال برایت زحمت کشیدند و خون دل خوردند و حالا از عزیزشان چیزی باقی نمانده...
بگذریم، کمی آن سوتر، دلتنگی و آه و حسرت خلاصه نمیشود در ما. واترلو را میگویم، البته آنجا مثل شریف نبود. شاید معرفتشان از ما بیشتر بود که برگزاری مراسم یادبودت را دوهفته به تأخیر نینداختند. استادت، پروفسور هاوس از همکاری با تو افتخار میکند و میگوید همه دوست دارند کنار کسی مثل تو باشند! شگفتا! در این مدت کوتاه چه کار کردهای با آنها که اینقدر شیفتهٔ تو شدهاند؟
اصلاً مهندس، چه شد که رفتی؟ بگذریم، بدا به حال کسانی که کشورت را از داشتن تو و امثال تو محروم کردند. برای ما و همهٔ دوستان و آشنایانت همیشه همان لبخند «سریع» تو به یادگار میماند.
دستانم میلرزند... کاش آن روز هیچوقت نمیآمد... کاش هرگز نمیرفتی.../ امیرپویا فدایی فرد ، ورودی 96 مهندسی عمران شریف