در شریف از کسی انتظار نمیرود که اصطلاحاً «مولتیتسک» یا چندبعدی باشد، باور رایج این است که اصلاً اگر کسی اینطور باشد، نمیرسد روزی سیزده-چهارده ساعت درس بخواند که بتواند رتبهی زیر دویست بیاورد که مثلاً بتواند مکانیک شریف قبول شود. برای همین، باور رایج بر این است که اکثر شریفیها تکبعدی هستند و فقط میتوانند باهوش باشند و فقط میتوانند درس بخوانند. حالا ما هرچقدر هم با این مخالف باشیم، ولی بالاخره همهمان در خلوت خودمان این را قبول داریم که در بقیه چیزها هم اگر دستی بردهباشیم، اما نمیتوانیم مانند این یک بُعد تقویتش کنیم. همین میشود که هر از گاهی که یکی از میان این بچهها پیدا میشود که چندتا کار را بلد است با هم پیش ببرد و در همهی آنها هم موفق باشد، در چشم همه میآید. نمونهاش همین حمیدرضای خودمان، حالا درست است که به قول خودش، آخرین قبولی مکانیک شریف در سال 85 بود و اگر یک نفر از برقیها، دلش هوس میکرد که مکانیک را برای خود انتخاب کند، او میرفت و در دانشگاه تهران درسش را میخواند، اما هرجور که شد مکانیک شریف قبول شد و عمری از سر رضایت، خودش را متواضعانه آخرین نفر قبولی مکانیک شریف میدانست. اصلاً این آخرین نفر همیشه در جانش رخنه کردهبود، غذا که میخوردیم، آخرین نفر بود که غذایش را تمام میکرد، معتقد بود باید آرامآرام لقمهها را بجوی و اصلاً عجله در این کار برایش معنی نداشت. حتی اگر کلاس طراحی اجزای دکتر دورعلی شروع شدهباشد، باز هم تا هر لقمهی ساندویچش را پنجاه بار نمیجوید از روی چمنهای لوپ مکانیک بلند نمیشد. امتحان که میدادیم، آخرین نفر برگهاش را تحویل میداد، شاید چون آنقدر داشت با خط تحریریاش برگهی امتحانب را تزیین میکرد که لزومی نمیدید که زودتر از سر جلسه بیرون بیاید. پروژه که انجام میدادیم، آخرین نفری بود که پروژهاش را تحویل میداد. چون قبلش باید میرفت چک میکرد که همهی دوستانش توانستهاند نقشههایشان را در نرمافزار مدل کنند و اگر نکردند، او پروژهی خودش را نیمهتمام میگذاشت که نقشهی دوستانش را تمام کند... این آخرین نفر بودنها شاید برای شما عجیب باشد، اما ما میدانستیم که کسی که این همه روز سال را بگذارد و درست سی اسفند یک سال کبیسه دنیا بیاید، روز و حالش این است که همیشه آخرین نفر باشد...

حالا برای آنکه بدانید وقتی از چندبعدی بودن حرف میزنیم، از چه حرف میزنیم، باید بگویم که در برنامهها و کنفرانسهایی که برگزار میکردیم، اگر قاری قرآن میخواستیم، دنبال حمیدرضا میرفتیم. اما اگر قرار بود کسی بعد از برگزاری مراسم برایمان ساز دهنی بزند و با صدای سازش و حنجرهی طلاییاش آراممان کند، باز هم حمیدرضا کارگشا بود. در تمام آزمایشگاههای زمخت و خشن مکانیک، مثل کارگاه اتومکانیک و جوشکاری، همانقدر عالی بود که در ظریفکاریهایی مثل نقاشی و منبتکاری. نقاشی را همینجور تجربی یاد گرفتهبود، اما کارش به جایی رسیدهبود که حالا تمام جمع دوستانش در دکور خانههایشان یک پورتره از خودشان دارند که حمیدرضا برایشان نقاشی کردهاست. بعضیهایشان هم تکههایی از چوب دارند که حروف اسمشان را برایشان کندهکاری کردهاست. حتی با وجود اینکه منبتکاری را هم مثل نقاشی، مثل ساز زدنش، مثل نوحهخوانیاش، مثل آواز خواندش، مثل هزار هنر دیگرش، تجربی یاد گرفتهبود.
کنار این همه چیز که یاد گرفتهبود، یک چیز را هیچ جوره یاد نمیگرفت، هرچقدر هم که با او دعوا میکردیم که باید از جایی شروع کند، سرباز میزد از یادگیریاش و آن هم این بود که یاد بگیرد به این و آن نه بگوید. نه که بلد نباشد، دوست نداشت! همیشه دوست داشت همه را راضی نگه دارد و اگر میخواهید بگویید امکان پذیر نیست، باید بگویم که حق دارید. چون شما حمیدرضا را ندیدهبودید که بدانید امکان داشت. از وقت خودش میزد، از خوابش میزد، از همه چیزش میزد، اما اگر به سه نفر قول دادهبود که تا فردایی که خودش امتحان سیالات2 دارد، کمکشان کند تا پروژههایشان را انجام دهد و فایلهای متلبشان را تکمیل کند و صدقلم کار دیگر، سر قولش میماند. همین کارها را هم کرد که یک دانشکده این طور دوستش داشتند. از دوستان آنور آّبیاش شنیدیم که بچههای دانشکدهی وینسور هم نسبت بهش همینطور بودهاند، حتی کسانی که در دو شرکتی که همزمان با درسش در آنها هم کار میکرد، همین حس را نسبت بهش داشتهاند که زمان محدود انگار برای این آدم لبالب از معرفت معنا ندارد...
حالا هم ما را گذاشت و رفت جایی که دیگر این زمانی که بهانهی ما شده بود که به او خورده بگیریم که زمانت کم است و نمیرسی با دو دست این همه هندوانه را برداری، دیگر محدود نباشد و خیالش راحت باشد که تا ابد میتواند هزار کار جدید بکند... تنها عیبش این است که ناخواسته رفت وسط یک بازی کودکانهای که نه اینطرفیها و نه آنطرفیها مسئولیتش را به گردن نمیگیرند، و جگر سوختهای برای همهی ما نزدیکانش باقی گذاشت که تا آخر این زمان محدودمان داغش آرام نمیشود.
حالا احتمالاً آخرای اسفند که بشود، خوب که گوش کنید، صدای ساز دهنی زدنش را از لوپ مکانیک میتوانید بشنوید... / حمیرا افشار ، ورودی 85 مکانیک شریف