برداشت اول: روز اول ثبت نام دانشگاه. ما توی نمازخانهی خوابگاه احمدی روشن جمع بودیم تا اتاقها و هم اتاقیها را مشخص کنند. هر کس مثل پنگئونهای امپراطور راه میرفت و برای خودش دنبال جفتی بود. از یکی پرسیدم «رشتت چیه؟»
- کامپیوتر.
- گرایش الگوریتم؟
- نه، نرم افزار. شما الگوریتمی؟
- آره.
- اون پسره (اشاره به محمد امین) هم الگوریتمی هست.
و من خیلی خوش شانس بودم که با امین، علی، امیر و مسعود ساکن اتاق 202 شدیم.
اسمش محمدامین بود، ما صدایش میکردیم امین. عموماً تا دیر وقت درس میخواندیم و طبیعتاً دوست داشتیم تا لنگ ظهر بخوابیم. همیشه کلاسهای صبح را با تأخیر میرسیدیم. از طرفی میدانستیم که دکتر قدسی (استاد راهنمای جفتمان) روی نظم و انضباط خیلی حساس هستند، از طرف دیگر چون تا دیر وقت در حال مطالعه بودیم، سخت بود که به موقع خودمان را به کلاس برسانیم. یک مشکلی که هر یکشنبه و سهشنبه با امین داشتیم، این بود که چون دیر میرسیدیم به کلاس، من به امین میگفتم اول تو برو داخل، امین میگفت نه اول تو برو! دیگر کار به جایی رسید که نوبتی شد.
دوران تحصیل تقریباً همیشه با هم بودیم، خیلیها به شوخی میگفتند: «شما ازدواج کردید؟» امین هم میگفت: «آره، تازه همتختی هم هستیم!» واقعاً هم همینطور بود. من و امین روی یک تخت میخوابیدیم، او طبقهی بالا را بیشتر دوست داشت و میگفت آنجا راحتتر هستم. اهل هیچ خلافی نبود، زیادی تمیز، مرتب، متدین، درسخوان و با هوش بود. البته یکم استرسی، به طوری که صبح روزهای امتحان نمیتوانست صبحانه بخورد. نگاه عاقل اندر سفیهش وقتی در حال بلعیدن صبحانه بودم را یادم نمیرود، بماند که خوشاشتهایی من هم از استرس بود.
توی اتاق ما فلفلهای سبز رنگ و تند، قبل از تمامشدن مجدد خریداری میشد. کلا غذا را خیلی تند میخوردیم و به نوعی برامان عادت شدهبود. یک بار که دیگر املتمان خیلی تند شدهبود و به سختی داشتیم میخوردیم، هر کسی داشت نظر خودش را در رابطه با غذا بیان میکرد. امین هیچی نمیگفت. خیلی عجیب بود، چون امین همیشه اولین نفر نظرش را اعلام میکرد. اگر قول میدهید به کسی نگویید، این را هم بگویم که خودم غذا را درست کردهبودم. ازش پرسیدم «امین غذا چطوریه؟» امین که از شدت تندبودن غذا به سختی میتوانست حرف بزند و از گوشهی چشمش قطره اشکی سرازیر شد، با همون حالت بغض و سوزش زیاد در حالی که داشت اشکش را با دستش پاک میکرد گفت: «از بس خوشمزه است من دارم گریه میکنم!» و همه بلند زدیم زیر خنده! این جمله به یکی از جذابترین جملات تبدیل شد و به نوعی بین ما ماندگار شد.
حرف و خاطره با امین زیاد هست، اما مجالی برای همهی آنها نیست. میروم سراغ سخن پایانی با امین عزیزم. هر چند که تا وقتی بودی قدرت را ندانستم، ولی بدان که یادت همیشه در قلبم زنده خواهدبود. مطمئن هستم که روحت قرین رحمت و آرامش است. از خدا بخواه که به خانوادت، دوستان و آشنایانت صبر عطا کند، چرا که رفتنت انتقامی بود بس سخت و کمر شکن! خیلی سؤال دارم که ازت بپرسم. مثلاً خیلی دوستدارم بدانم حال خدا چطور است؟ از حوری که بگذریم، راست است که بهشت جای خوبیست؟ راست است که خدا نمیگذارد خون ناحق ریختهشود؟ راست است که...
اگر از احوال ما بخواهی بدانی، تا حالا از مراحل سیل، زلزله، اغتشاشات، جنگ، اشتباهات انسانی و حملهی ملخها، جان سالم به در بردیم؛ انشاالله اگر از کرونا و مدیرانِ بدجورلایق(!) هم جان سالم به در ببریم، میرویم مرحلهی بعد. جدای این موارد، بقیهاش دارد خیـــــلی بهمان خوشمیگذرد. آنقدر خوب که جا دارد بگویم: «از بس خوبه من دارم گریه میکنم!»./محمد ابویی مهریزی ، ورودی 92 مهندسی کامپیوتر شریف