قضیه فلسطین در جریان اشغال صهیونیستی مراحل متعددی را پشت سر گذاشته است:
اول: مرحله مقاومت مردمی برای مقابله با سازمان‌های جنایتکار صهیونیستی مانند «هاکانا»، «اشترن» و غیره.
دوم: جنگ ملی‌گرایانه (قومی) عربی با رژیم صهیونیستی؛ به‌طوری‌که این جنگ جنبه قومی به خود گرفت و رنگ و بوی اسلامی به آن داده نشد؛ البته این امر با هدایت قدرت‌های استعمارگر غربی صورت گرفت که سران این حکومت‌های دست‌نشانده را برای انجام جنگ‌های از‌پیش‌شکست‌خورده سر کار آوردند تا در ذهن انسان عرب این تصور را ایجاد کنند که اسرائیل دولتی پیشرفته در تمام زمینه‌ها، به‌ویژه قدرت نظامی است؛ به‌گونه‌ای که ارتش دفاعی اسرائیل به‌عنوان نیرویی شکست‌ناپذیر معرفی شد.
بدین‌ترتیب، این تصور ساختگی در میان ملت‌های منطقه نهادینه شد که ما توان مقابله با اسرائیل یا ورود به جنگ با آن را نداریم؛ زیرا به دلیل داشتن امکانات پیشرفته دفاعی و هجومِ تکنولوژیک و پشتوانه عمیق بین‌المللی، قادر به شکست دادن آن نیستیم و اقتصاد قدرت‌های بزرگ نیز در خدمت این دولتک مصنوعی به نام اسرائیل قرار دارد. بنابراین، این باورهای ساختگی که در آشپزخانه‌های سیاست غربی پخته شده بود، در اعماق عقل و اذهان اعراب ریشه دواند و به بخشی از تفکر فرد و جامعه عربی در پایین‌ترین سطح تصوراتش هنگام پرداختن به قضیه فلسطین تبدیل شد؛ و این امر به‌ویژه درباره اعراب سنی که نمایندگی همه حکومت‌های عربی را بر عهده دارند، صادق است.
قضیه فلسطین جایگاه خود را در وجدان مراجع تقلید حفظ کرد و بخش مهمی از تفکر آنان را به خود اختصاص داد؛ مراجعی که در طول درگیری‌های عرب و اسرائیل، به‌صورت جبهه‌ای و مالی از این قضیه حمایت کردند. شیعیان در تمام کنفرانس‌هایی که در پهنه جهان عرب برگزار شد، حضوری چشمگیر داشتند و نظرات خود را با کمال جرئت و قدرت بیان کردند تا با تمام امکانات در برابر این رژیم غاصب صهیونیستی بایستند. به‌طوری‌که مراجع تقلید در آغاز اشغال صهیونیستی، فتوا به جواز صرف خمس و زکات در راه دفاع از فلسطین دادند. همچنین برخی مراجع مانند شیخ محمدحسین کاشف‌الغطاء مخالفت خود را با حضور در کنفرانس «بحمدون» در لبنان در سال ۱۹۵۷ اعلام کردند و آن را نشستی برای کم‌رنگ کردن قضیه فلسطین دانستند و بر این باور بودند که دعوت‌کنندگان به آن با جنبش جهانی صهیونیسم هم‌پیمان هستند و این کنفرانس نخستین نشانه‌های عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی است.
ماشین رسانه‌ای یکی از خطرناک‌ترین عوامل در به شکست کشاندن یا موفقیت هر پروژه‌ای در حوزه‌های مختلف نظامی، اقتصادی و اجتماعی به شمار می‌رود؛ بلکه رسانه بخش جدایی‌ناپذیری از پیروزی در هر نبرد و در عرصه‌های گوناگون است.
در آغاز اشغال فلسطین توسط صهیونیست‌ها، ماشین رسانه‌ای نور افکن خود را بر امور زیر متمرکز کرد:
۱. تحریف قضیه فلسطین و معرفی فلسطینیان به‌عنوان گروهی تروریستی که قتل دیگران را مشروع می‌دانند و هیچ‌گونه جایی برای گفت‌وگو قائل نیستند، در حالی که یهودیان مردمی متمدن تصویر می‌شدند که به سرزمین مادری خود بازگشته‌اند.
۲. معرفی امت عرب به عنوان امتی جاهل که در قرن بیستم با ذهنیت انسان‌های بادیه‌نشین زندگی می‌کنند که به غارت همسایگان، تصاحب اموال و گرفتن جان آن‌ها علاقه دارند.
۳. ایجاد تفرقه در اسلام به‌عنوان دینی که فراگیرنده قومیت‌هاست (برخلاف آیه شریفه قرآن: «ای مردم، ما شما را از مرد و زنی آفریدیم و شما را ملت ملت و قبیله قبیله گردانیدیم تا با یکدیگر شناسایی متقابل داشته باشید؛ در حقیقت ارجمندترین شما نزد خداوند پرهیزگارترین شماست»). رسانه‌های غربی قضیه فلسطین را محدود به جنبه قومی کرده و به آن بال و پر دادند تا مسلمانان را از حمایت از این قضیه سرنوشت‌ساز اسلامی منزوی کنند.
۴. تولید جهل؛ یعنی آوردن افراد بی‌مقدار و گمنام برای رهبری امت، در حالی که آن‌ها در حقیقت عاملان غرب و استکبار جهانی هستند تا ملت‌ها را بی‌حس و کرخت کرده و روح مقاومت را در دل‌هایشان بخشکانند.
۵. چسباندن اتهامات دروغین به هر جنبشی که از قضیه فلسطین حمایت می‌کند، مشروط بر اینکه آن جنبش مستقل، دور از فرامین غرب و متمرد از اجرای دستورات آن‌ها باشد.
در اوج انحطاط اخلاقی که امت عربی و اسلامی در آن به سر می‌برد، انقلابی به رهبری روحانی هشتاد ساله از تبار پاکان سر برآورد که معادلات خاورمیانه را دگرگون ساخت و الگوی تفکر رهبران سیاسی در سراسر جهان را زیر و رو کرد: انقلاب اسلامی در ایران به رهبری امام فقید و حاضر، حضرت روح‌الله خمینی (قدس سره).
من این انقلاب را به موسی بن عمران تشبیه می‌کنم؛ نوزادی که به خانه فرعون طاغیان وارد شد و مایه هلاکت فرعون و اطرافیانش گشت. به همین ترتیب، در ابتدای پیروزی این انقلاب و رهبر آن، محافل غربی آن را به تمسخر گرفتند و مترصد نابودی‌شان با حوادث روزگار بودند و تعجب می‌کردند که چگونه یک روحانی می‌تواند امور کشوری متمدن مانند رژیم شاهنشاهی پهلوی (که به گور تاریخ سپرده شده) را اداره کند.
اما این انقلاب با ایمان و تسلیم در برابر خداوند متعال پیروز شد، جهان را شگفت‌زده کرد و از بزرگ‌ترین قدرت‌ها پیشی گرفت («و هر کس از خدا پروا کند، خدا برای او راه برونی قرار می‌دهد و از جایی که گمان نمی‌برد به او روزی می‌رساند»). بدین ترتیب، این انقلاب به نقطه آغاز و پشتیبان هر جنبش آزادی‌بخشی برای آزادگان جهان تبدیل شد.
در نخستین روزهای پیروزی انقلاب، امام خمینی (قدس‌سره) دستور تعطیلی سفارت اسرائیل در تهران و جایگزینی آن با سفارت فلسطین را صادر کرد؛ امری که باعث سرافکندگی به‌اصطلاح «اتحادیه عرب» و حکومت‌های عربی شد که قصد داشتند در اوایل دهه ۱۹۸۰ با اسرائیل رابطه برقرار کنند. آن‌ها ناچار شدند این عادی‌سازی را به تأخیر بیندازند و آن را مرحله‌به‌مرحله و برای هر گروه از کشورها در زمانی مشخص اجرا کنند؛ با مصر از طریق «کمپ دیوید» شروع کردند، سپس اردن در «وادی عربه» و بعد با یاسر عرفات که قضیه را به همراه محمد دهلان، صائب عریقات و دیگران در توافق اسلو در سال ۱۹۹۲ فروخت.
هنگامی که رژیم صهیونیستی به جنوب لبنان یورش برد، مردان خدا با امکانات محدود خود در برابر نیروی مهاجم ایستادند. در آن دوران، گروهی از علمای لبنان به جمهوری اسلامی سفر کردند و با امام فقید، امام خمینی (قدس‌سره) دیدار نمودند. ایشان آن‌ها را به جهاد تشویق کردند و به آنان مژده دادند که پایان جنگشان با این رژیم نامشروع، پیروزی خواهد بود.
ازاین‌رو، جمهوری اسلامی حمایت از برادران خود در مقاومت اسلامی لبنان (حزب‌الله) به رهبری سید عباس موسوی (قدس‌سره) را بر عهده گرفت؛ با وجود آنکه جمهوری اسلامی خود درگیر جنگی تحمیلی از سوی رژیم کافر صدام بود؛ به‌طوری‌که غرب این طاغی و حزب کافرش را وادار کرده بود تجاوزی ناموجه را علیه جمهوری نوپایی که بیش از یک سال و چند ماه از تأسیس آن نگذشته بود، آغاز کند.
در مقدمه اشاره کردیم که ماشین رسانه‌ای بارزترین نقش را در موفقیت یا شکست هر پروژه‌ای چه در سطح فردی و چه اجتماعی ایفا می‌کند. گفتیم که انقلاب اسلامی نوپا از قضیه فلسطین حمایت کرد و مظلومیت آن را به طرق زیر به جهانیان نشان داد:
۱. اعلام روز جهانی قدس در آخرین جمعه ماه مبارک رمضان؛ به‌طوری‌که تظاهرات حامی و یاریگر قضیه فلسطین به خیابان‌ها می‌آید و این امر مدعیان و مدافعان دروغین و فریبکار قضیه فلسطین را به آشفتگی کشاند، نهادهای بزرگ رسانه‌ای شرقی و غربی را در پوشش این تجمع جهانی از طریق شبکه‌ها، روزنامه‌ها و بولتن‌های خبری (حتی اگر پوشش محدودی بود) در تنگنا قرار داد و قضیه فلسطین را به بعدی جهانی ارتقا داد. این رویداد پرده فریب و شیطان‌سازی رسانه‌های غربی در تخریب قضیه فلسطین و سازمان‌های آزاد آن (که وابسته به قدرت‌های غربی نبودند، مانند جنبش جهاد اسلامی و حماس) را کنار زد. بنابراین، روز جهانی قدس نقش اصلی را در برجسته‌سازی مظلومیت ملتی که زیر چرخدنده‌های ماشین جنگی صهیونیست‌ها له می‌شود، ایفا کرد.
۲. دانشجویان مسلمان مقیم و جوامع اسلامی در غرب نیز نقش مهمی در افشای دروغ رسانه‌های غربی حامی اسرائیل و رسوا کردن غیرمستقیم دولت‌های غربی که ادعای دفاع از حقوق بشر و حقوق کودک را دارند، ایفا کردند. شهادت کودک مظلوم «محمد الدره» توسط ارتش صهیونیستی در حالی که ترسان و لرزان در آغوش پدر بی‌دفاع خود پناه گرفته بود، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های غربی داشت و تفکر احزاب مخالف در غرب را دگرگون ساخت. احزاب مخالف در غرب با قدرت در عرصه رسانه وارد مبارزه شدند تا دروغ‌های جنبش جهانی صهیونیسم را افشا کنند.
۳. فعالان حقوق بشر از اقشار مختلف در جوامع غربی که با چشم خود قتل‌عام و ویرانی‌های تحمیل‌شده بر ملت فلسطین را طی انتفاضه الاقصی و کشتار فعالان به دست ارتش اسرائیل مشاهده کردند؛ از جمله فعال آمریکایی که توسط بولدوزر اسرائیلی زیر گرفته شد، هنگامی که تلاش می‌کرد مانع از تخریب خانه‌های فلسطینیان توسط بولدوزر شود.
۴. نقش دانشجویان مسلمان در دانشگاه‌های غرب و تلاش‌های آنان در نشر تصویر واقعی آنچه ملت فلسطین از آن رنج می‌برد؛ یعنی نسل‌کشی به دست قدرتی ستمگر و تجاوزکار که ادعای تمدن و حفظ حقوق بشر دارد، در حالی که حکومتی نژادپرست و مصنوعی است که دولت‌های غربی آن را برای ترساندن ملت‌ها و کشورهای منطقه و تسلط بر ثروت‌های آن‌ها از طریق حمایت از این رژیم غاصب صهیونیستی به وجود آورده‌اند.
ترجمه فارسی مصاحبه با صالح‌بن‌شعیب راجع به مسئله فلسطین، نشریه پادمه: ققنوس غزه، نشریه رسمی واحد عقیدتی - فرهنگی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر
