پیش از هرگونه اقدام در برابر تهدیدات خارجی، باید ریشه‌های آسیب‌پذیری کشور در مقطع کنونی را شفاف ساخت. وضعیت منفعلانه موجود، نتیجه مستقیم محاسبات غلط و وقاحت سیاسی شخص رئیس‌جمهور و دستگاه اجرایی است. رئیس‌جمهور باید دست از فرافکنی بردارد و مسئولیت کامل مذاکراتی را که با وعده قطعی موفقیت، رفع تحریم‌ها و گشایش اقتصادی به پیش برد، بر گردن بگیرد. اعتماد ساده‌لوحانه به مسیر سازش، کشور را در این نقطه حساس و پرالتهاب قرار داده است.
اکنون که شکست این مسیر اثبات شده است، جمهوری اسلامی ایران نباید اجازه دهد که ترامپ و هیئت حاکمه آمریکا با اتکا به «دیپلماسی توییتی» و لفاظی‌های رسانه‌ای درباره نزدیک بودن توافق، بازار جهانی نفت را مدیریت کرده و آرامشی کاذب در اقتصاد غرب ایجاد کنند. این لفاظی‌های خبیثانه باید بلافاصله با موضع‌گیری‌های قاطع و هجومی تکذیب شود تا ابزار کنترل قیمت انرژی از دست واشنگتن خارج شده و مسیر هرگونه توافق نمایشی سخت‌تر و ناممکن جلوه داده شود.
در شرایطی که دیپلماسی وعده داده شده توسط دولت به بن‌بست رسیده، حفظ آمادگی همه‌جانبه برای ورود به شرایط جنگی یک ضرورت قطعی است. این استراتژی مستلزم اقدامات فوری زیر است:
آماده‌باش کامل یگان‌های تهاجمی: یگان‌های موشکی و پهپادی ارتش و سپاه، به‌ویژه در مناطق راهبردی شمال شرق، باید در بالاترین سطح آمادگی رزمی قرار گیرند.
رصد و تقابل در مرزهای غربی: با توجه به تحرکات گروه‌های کرد در عراق و پتانسیل عملیات مشترک آن‌ها با نیروهای ناتو، استقرار نیروهای واکنش سریع در این محورها حیاتی است.
بسیج منابع ملی: در این برهه، حتی مناسک مذهبی و تجمعاتی نظیر راهپیمایی اربعین باید با رویکرد و پیوست‌های شدید امنیتی-نظامی برگزار شود. اولویت مطلق کشور، آرایش تمام‌عیار جنگی و آمادگی برای نبرد در تمامی جبهه‌هاست.
الزامات تکمیلی متناسب با شرایط فعلی کشور
برای عملیاتی کردن این راهبرد و جبران خسارات ناشی از سیاست‌های اشتباه دولت، توجه به محورهای زیر الزامی است:
فعال‌سازی اهرم انرژی در برابر غرب: با توجه به شکست مذاکرات، ایران باید با هماهنگی شرکای راهبردی خود (خارج از بلوک غرب)، از ابزار انرژی برای فلج کردن بازارهای غربی استفاده کند. هزینه هرگونه لفاظی ترامپ باید مستقیماً در پمپ‌بنزین‌های آمریکا حس شود.
تغییر دکترین از «صبر راهبردی» به «اقدام پیش‌دستانه»: نیروهای مسلح نباید منتظر خطای دشمن بمانند. نمایش قدرت در خلیج فارس، تنگه هرمز و دریای عمان، و همچنین فعال‌تر کردن شبکه‌های مقاومت در منطقه، پاسخی محکم به انفعال دیپلماتیک دولت در داخل خواهد بود.
مصون‌سازی اقتصاد داخلی در برابر شوک‌ها: دولت که مقصر اصلی وضعیت فعلی است، باید وادار شود تا به جای چشم‌دوختن به خارج، اقتصاد کشور را برای شرایط جنگی سازماندهی کند. تامین ذخایر استراتژیک کالا و ایمن‌سازی زیرساخت‌های حیاتی (پدافند غیرعامل) در برابر حملات سایبری و فیزیکی، باید فوراً در دستور کار قرار گیرد.
نویسنده: امیرحسین عبداللهی، ورودی ۱۴۰۳ مهندسی هوافضا، مسئول واحد سیاسی انجمن اسلامی امیرکبیر
