انقلاب اسلامی ایران پس از سال‌ها و تحت هدایت و ولایت رهبران انقلاب، اکنون در نقطه‌ای قرار دارد که به عنوان یگانه الگوی نظام اسلامی در جهان شناخته می شود. الگویی که در هیاهوی جهان منحط غربی متولد شده و مولفه‌های قدرت، پیشرفت و سعادت غربی را با مولفه‌هایی مبتنی بر توحید و ولایت جایگزین کرده است. با این نگاه، صف آرایی امروز حق و باطل، بسیار فراتر از یک درگیری منطقه‌ای، نظامی و سیاسی و درلایه تغییرات تمدنی و نقاط عطف تاریخی قرار دارد. نقش جمهوری اسلامی ایران، به عنوان خط اول مقاومت و داعیه‌دار برپایی نظام اسلامی، در این برهه از تاریخ بسیار متفاوت است و کوچک ترین اشتباهات بزرگترین خسارات را به همراه دارد.
ملت ایران تحت تربیت معارف قرآنی و تعالیم امام شهید، حضور بی‌سابقه و حیران کننده‌ای از خود نشان داد و معادلات پیچیده دشمنان را به چالش کشید. حضور بیش از ۱۷۰ شب مردم در خیابان‌ها و میادین و همچنین بصیرت آنها در مواجهه با حوادث و فتنه‌ها عرصه جدیدی از نقش آفرینی مردم را تصویر کرده است. ایده انقلاب اسلامی در شکوفا سازی ظرفیت‌های مردمی برای تحقق وعده‌های عظیم امروز به منصه ظهور رسیده است.
اما در این بین شاهد تلاش‌های فراوان بسیاری از جریانات تاریخ مصرف گذشته برای انحراف، تضعیف و مصادره حرکت عظیم مردم هستیم. جریاناتی که با وقاحت و سفاهت همچنان در توهمات گذشته خود مانده‌اند و با ادبیات‌هایی زیبا و گاهی تکراری مجدد درحال تجویز نسخه‌هایی هستند که ناکارآمدی و زیان‌بار بودن آن بارها آزموده شده و برای مردم مشخص است. جریان اصلاحات و طیف‌های مرتبط و خط گیرنده از آقای سید محمد خاتمی و آقای سیدحسین مرعشی به آسیب‌هایی که این سال‌ها با نسخه‌هایشان بر پیکر نظام اسلامی وارد کرده اند راضی نیستند و گستاخانه مشکلاتی را مطالبه می‌کنند که خودشان بانی و عاملش هستند.
این جریان که به نوعی متاثر از جریان نرمالیزاسیون غربی است با شعارهایی فریبنده در تلاش برای حذف جریانات ریشه‌ای و اصیل انقلاب است و سعی می کند نیروی محرک و پیشران انقلاب که نیروهای مسلمان، اراده‌مند و بصیر هستند را به نیروهای منفعل و فریب خورده بدل کنند. درواقع با شعار عقل گرایی و عقلانیت انقلابی، دنبال بی‌اعتباری حزب اللهی‌ها در جامعه و سوق دادن عموم مردم به سمت بی‌ارادگی، سستی و رخوت نسبت به موضوعات یا نسبی انگاری در مسائل بنیادی هستند.
این درحالی است که پس از ۹ اسفند و حمله ظالمانه علیه کشورمان، هسته مرکزی پایداری خیابان و مقاومت در برابر دشمن همین هسته‌های اصلی انقلاب بودند که با وجود فشارها و خطرات بسیار ستون خیابان را حفظ کردند. البته از همراهی عموم جامعه و یکدلی و وحدت شکل گرفته بین توده‌ها و گروه‌های مختلف و متفاوت مردمی نیز نباید غافل شد و نقش اکثریت جامعه در پاسداری از انقلاب را نباید نادیده گرفت.
هسته مرکزی و پیشران جامعه را نیروهای انقلابی و مخلص تشکیل دادند و همچنان پس از ۱۷۰ شب مشاهده می کنیم که جمعیت قالب و کنشگر اصلی تجمعات شبانه را همین نیروهای با اراده و خستگی ناپذیر شکل می دهند. مهمترین مولفه تاب آوری اجتماعی در این جنگ، ایمان و توکل است و به هرمیزان که از باورهای دینی و وعده‌های الهی فاصله بگیریم، دچار یاس و ناامیدی خواهیم شد. آنچه که سبب شده تجمعات شبانه نسبت به ابتدای جنگ کمتر شود، تئوری‌ها، آشوب افکنی‌ها و دخالت‌های جریانات متوهم غربگراست که بدون ذره‌ای معنویت و تفکر جامعه را به زیست حیوانی موجود در مدرنیته تشویق و ترغیب می کنند وحدت شکل گرفته حول امرمقدس را برهم می زنند.
آقایانی که سال‌هاست با فساد، اشرافی گری، انحصارطلبی، ایجاد لابی‌های ثروت در ساختار کشور، تخدیر جامعه با شعارها و آزادی‌های فریبنده و مظلوم نمایی، بخشی از جامعه را نسبت به حاکمیت ناامید ساخته و فشارهای عظیم اقتصادی و اجتماعی را به جامعه ایران تحمیل کرده‌اند، امروز نیز با بی‌شرمی تمام مانند گذشته به میدان آمده‌اند و طلبکارانه خواستار اصلاح آسیب‌هایی هستند که خود ایجاد کرده‌اند و سال‌ها خودشان متولی اصلاح آن بودند.
آقای خاتمی در دوران ریاست جمهوری خود با شعارهای آزادی اجتماعی، جامعه مدنی و توسعه سیاسی، انتظار و نیاز کاذب برای جامعه بوجود آورد و آنها را نسبت مسئله‌ای که در واقعیت یا وجود نداشت یا اهمیت آن در ساخت ایران پیشرفته بسیار کم بود، حساس و نگران کرد. ایجاد فهم غلط از آزادی‌های اجتماعی و فرهنگی و برداشت‌های التقاطی که طیف همراه آقای خاتمی بوجود آورد، سبب فاصله گرفتن بخشی از جامعه و همچنین ایجاد ناراحتی و نگرانی در بخش دیگری از جامعه شد و پایه‌های اختلافاتی که امروز تبدیل به شکاف اجتماعی شده را شکل داد.
همچنین با ایجاد انتظار کاذب و تخدیر جامعه با آزادی‌های فرهنگی، بخشی از جامعه را نسبت به حاکمیت بدبین کرد و پایه‌های اختلاف بین حاکمیت و مردم را که امروز طلکارانه از آن سخن می گوید ایجاد کرد. به نوعی ایشان ناکارآمدی خود در حل بحران‌های کشور و ایجاد مسیر رشد و شکوفایی استعدادهای انقلاب اسلامی را با سرگرم کردن مردم با مسائل حاشیه‌ای و درگیر کردن آنها با دشمن فرضی، پنهان کرد تا چهره‌ای مردمی از خود بسازد لکن امروز جامعه ایران نتایج ناکارآمدی دولت ایشان را چه در اقتصاد، چه در فرهنگ و چه در وحدت عمومی مشاهده می کند.
سیاست دولت‌های لیبرال آقای خاتمی و روحانی و همچنین اعوان و انصار آنها در سایر نهادهای حاکمیت نظیر مجلس، زیان‌های جبران ناپذیری را به جامعه ایران تحمیل کرد. توهم امکان صلح پایدار با موجودیت بحران زیست آمریکا و توده سرطانی رژیم صهیونیستی سال‌ها سبب عقب ماندگی و ازدست رفتن فرصت‌های بسیار زیاد در ساخت ایران و عبور از بحران‌ها شد.
این جماعت با ایجاد خوف نسبت به هیمنه پوشالی آمریکا و وعده‌های دروغین رفاه و شعارهای فریبنده سازش، تمام ظرفیت‌های داخلی و خارجی را برای سازش با آمریکا نابود کردند و امروز درحالی که برای مردم ثابت شد حرف‌هایشان توهمی بیش نبوده و جمهوری اسلامی با مقاومت و همراهی مردم اقتدار بین المللی کسب کرده، باز همان حرف‌های سابق را مطرح می کنند غافل از اینکه ملت ایران اقتدار مقاومت را با ذلت تسلیم معاوضه نمی‌کند.
تجربه سال‌ها مذاکره با آمریکا و غرب هم در دوران ریاست جمهوری آقای خاتمی و هم در دوران خسارت‌بار ریاست جمهوری آقای روحانی، بن‌بست مسیر سازش و بی‌اعتباری غرب و آمریکا را برای جامعه اثبات کرد. از مذاکرات سعدآباد که نمونه بارز و واضح نتیجه اعتماد و کوتاه آمدن مقابل غرب است تا مذاکرات برجام به ملت ثابت کرده است هیچ گونه امکان سازشی با موجودیت تمامیت خواه و بحران زیستی مانند آمریکا و نوچه‌های غربی‌اش وجود ندارد.
ایده سازش و صلح با استکبار که شاکله سیاست خارجی و حتی سیاست داخلی دولت‌های آقای خاتمی و روحانی را شکل می‌داد، نشان داد هرگونه کوتاه آمدن و امتیاز دادن به غرب تنها سبب جلوتر آمدن آن و بیان خواسته‌های بیشترش می شود. مذاکرات پیش از جنگ ۱۲ روزه و همچنین مذاکراتی که منجر به جنگ رمضان شد نیز نمونه واضح و ثابت شده‌ی دیگری است که صحت بیانات رهبر انقلاب در بی حاصل و آسیب زا بودن مذاکرات با غرب را بصورت تجربی نشان می دهد.با این حال همچنان برخی افراد در توهم سازش و جنون مذاکره با آمریکا باقی مانده‌اند و سعی دارند ثمرات مقاومت را در پاسداری از خاک ایران و شکاندن همینه آمریکا، رایگان به غرب اهدا کنند.
عمق حماقت این جریانات را در نگاهشان به امرمقدس انتقام خون ولی می توان مشاهده کرد. جریاناتی که نهایت فهمشان از مسئله انتقام یک رفتار احساسی یا تصمیم خانوادگی است، واضحا صلاحیت اظهار نظر درخصوص آینده ملت ایران را ندارند و همانطور که در این سال‌ها با خیالاتشان ثمری برای کشور نداشتند امروز هم نخواهند داشت. امر انتقام یک اصل ایدئولوژیک است و فراتر از فهم انسان‌های ملحد مادی گرا، ریشه در اندیشه‌های عمیق توحیدی و نشأت گرفته از معارف الهی است.
اما اگر بخواهیم در چارچوب فکری این جماعت نیز به مسئله انتقام نگاه کنیم، امری حیاتی و ضروری است. یکی از مهمترین مولفه‌های قدرت و امنیت، توان بازدارندگی است که از اراده جامعه نشأت می گیرد و رفاه و پیشرفت در دامن امنیت و قدرت محقق می شود. جامعه‌ای که در مقابل شهادت ولی خود سکوت کند قطعا مستحق نابودی است چراکه هیچ مانعی در مقابل زیاده‌خواهی دولت‌های استکباری جز اراده مردمی وجود ندارد و این اراده مستلزم پرداخت هزینه برای حفاظت از ارزش‌های خود و حرکت به سمت پیشرفت است. بازدارندگی زمانی بوجود می‌آید که دشمن درک کند که اگر آسیبی به ارزش‌های یک جامعه برساند، تاوان آن را با هر میزان هزینه که لازم باشد، خواهد پرداخت.
همچنین جمهوری اسلامی الگوی نظام سیاسی اسلامی و داعیه‌دار برپایی تمدن اسلامی است و این آرمان وظایف و مسئولیت‌هایی را برای آن به همراه دارد. دیگر جوامع اسلامی جامعه ایران را ذیل حکومت اسلامی به چشم الگوی صحیح اسلامی می بینند و انتظاراتی از این الگو دارند. اگر این جامعه نتواند حافظ جان ولی و مقتدای خود باشد و امنیت او را تضمین کند قطعا نخواهد توانست الگویی مناسب برای سایر جوامع باشد و همچنین نشان دهنده ناکارآمدی این الگوی اسلامی می شود. قطعا انتقام امری کوتاه مدت و بدون محاسبه نیست اما اصل آرمان انتقام در روح جامعه باید زنده بماند و هر صدایی که بخواهد این روحیه را تضعیف کند، باید ساکت شود چرا که نه فهمی از سیاست دارد و نه فهمی از سیاست دارد و نه فهمی از دیانت.
به فرموده امام خمینی (ره): پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد.
نویسنده: امیرحسین مشعوف، ورودی ۱۴۰۲ مهندسی معدن، نائب مسئول واحد عقیدتی فرهنگی انجمن اسلامی امیرکبیر
