چشمانم را باز و بسته میکنم. سعی دارم از خواب بیدار شوم. با نگاهی به گوشی، میبینم که فقط کانالهای خبری پیام جدید دارند... وارد کانال میشوم؛ «جزئیاتی از پرونده خودکشی دختر نوجوان»
چند پیام بالاتر به پیام دیگری برمیخورم: «آیا پای یک قتل ناموسی درمیان است؟»
پیام پین شده کانال هم هنوز همان پیام قبلی است:«چرا حاشیههای پرونده آرمیتا تمامی ندارد؟»
آهی میکشم... یک روز دیگر غرق در این فضای خبری شروع شد!
به نظر شما یک فرد سالم پس از چند روز خواندن این اخبار میتواند با احساسات منفی ناشی از آن مقابله کند؟ چند درصد از انرژی ذهنیاش درگیر هضم و تحلیل این موضوعات است و چه مقدار از آن برای دیگر فعالیتها باقی میماند؟
حالا بیایید یک جوان را تصور کنیم. جوانی که باید امروز در پرشورترین حالت برای اهداف شخصی و جامعهاش تا رسیدن به بهترین نتیجهها تلاش کند. اگر این جوان را هر روز با بدترین اخبار بمباران کنیم و ذهن سفید و پر انرژی اش را با لکههای سیاه پر کنیم، چطور باید انتظار داشته باشیم همچنان در تب و تاب تلاش برای آینده باشد؟
مشکل اینجاست که ماجرا فقط به خبرهای منتشر شده از منابع خبری برنمیگردد، بلکه هر روز خود ما در چرخه بیوقفه انتشار این خبرها (حتی بدون بررسی صحت آنها) دخیل هستیم و لحظهای برای بزرگنمایی مشکلات و تیراندازی انرژی منفی به خود و اطرافیان تعلل نداریم. اتفاقا با واکنش بیشتر نسبت به این اخبار، موجب تشویق بیشتر خبررسانها به انتشار اخبار مشابه یا بازتولید خبرهای منفی قبلی میشویم. در خصوص اخبار دروغ هم که وضعیت از این هم بدتر است. یک کانال خبری دروغی را منتشر میکند و ناگهان هزاران کانال آن را تکرار و حتی آب و تاب بیشتری میدهند، کنشگران و فعالین هم که انگار منتظر بودند تا اتفاقی بیفتد، وارد مسابقهای میشوند تا ببینند چه کسی بهتر این خبر را به باد انتقاد میگیرد و برای آینده کشور تاسف میخورد... اما کسی تلاش نمیکند تا حقیقت خبر را بررسی کند و حتی وقتی تکذیب شد، کسی به خود زحمت انتشار تکذیبیه را نمیدهد. در عوض این چرخه اجازه میدهد اخبار منفی و تمام آن تحلیلها در گوشه ذهن مردم جا خوش کند و مسئولیت انتشار احساس ناامیدی را برعهده بگیرد.
در این میان «طلای دختر تکنواندوی ایران»، «افزایش دوبرابری مدال آوری دختران»، «درخشش بانوی کردستانی در مسابقات اختراعات انگلیس۲۰۲۳» و «زنان، مدیرعامل بیش از ۱۰۰۰ شرکت دانش بنیان در ایران» خبرهایی نیستند که خیلی کسی به آنها توجه کند یا برای انتشار آن ذوق داشته باشد! واقعا چرا باید «شمارش معکوس برای ریشهکنی بیسوادی در ایران» خبر مهمی باشد؟ یا «تولید واکسن کووید-۱۹ توسط بانوی ایرانی» در دوره کرونا برای دختران الگوساز شود؟ به نظر میآید مهمتر این است که امروز فلان خواننده از «به انتهای خط رسیدن» خود گفته یا فرد دیگری کشورمان را «مرکز نفرین زمین» خوانده...
اینها تازه اوضاع اخبار داخلی است.
رسانههایی هم هستند که اتفاقا گلآلود بودن فضا برایشان منفعت دارد و با طراحی قبلی، بی وقفه سعی میکنند همه چیز را به هم ربط دهند و منفیترین تصوراتشان را با منطقهای عجیب از طرف منابع آگاه(!) به دست مخاطب برسانند. البته خلاقیت این منابع آگاه و استدلالهای ضد و نقیض هر روزه این رسانهها برای تولید اخبار ناامیدکننده تمامی ندارد، ولی عاقبت مخاطبی که هرلحظه در گردابی از اخبار منفی، ناراحتی و خشم را در خود بازتولید میکند نگران کننده است.
مشکلات برای همه وجود دارد و اتفاقات ناگوار قابل انکار نیستند، اما حواسمان باشد این روزها، مخصوصا برای جوانی که در بهترین بازه زندگی خود میتواند افقهای روشنتر برای جامعه ترسیم کند، زمانی طلایی محسوب میشود و کشور ما، که در حال شکستن رکورد رشد و توسعه در بازه زمانی کوتاهی است، روی تک تک نخبگان و ذهنهای فعال حساب کرده و باید با خود تکرار کنیم:
خستگی و ناامیدی ممنوع! نزدیک قلهایم...