
زمستان ۱۴۰۷ میشود نصف یک سده که مادرمان ایران، مردمسالاری دینی را به تماشا نشستهاست. فرزندانش عاشقانه نظر به گردشش میدهند و او خرامان به ساز دلبندانش میرقصد، مبادا سرخورده شوند؛ مبادا احساس کنند مادرشان دوستشان ندارد و خریدار رایشان نیست. همین فرزندان خلف، تاب نمیآورند مادرشان کم و کسری داشتهباشد. به غیرتشان برمیخورد اگر دیگران بسازند و درمان کنند و مادرشان را دست کم بگیرند. نمیتوانند ببینند که کسی ابرویی به مادرشان خم کند؛ چه رسد به اینکه بر او خشم بگیرد. این مادر همیشه باید بدرخشد؛ همیشه باید در قله باشد؛ حتی اگر فرزندانی ناخلف پیدا شوند و موهایش را در آتش عناد و بلهشان بسوزانند؛ همانهایی که نه رنج مادر را مرهم میشوند و نه حاضرند ساعتی پرستاریاش کنند و تنها انتظار روز تقسیم میراث را میکشند؛ زبانم لال!
سخن را برمیگردانم به فرزندان راستین تا دهان را شیرین کند و صفحه را بیاراید و چشم را نور ببخشد. فرزندان ایران از کمرنگشدن سبزهها تا رسیدن دختر یلدا نیز به مانند همیشه هر آنچه در توان داشتند به کار بستند تا مادرشان در جهان سربلند شود. که اگر کسی در جایی از جهان گفت من آنم که درمانم بر آن بیماری مخوف، مادرشان نیز سرش بیفرازد و از ژنهایی بگوید که فرزندانش با تسلط بر آنها درمانی یافتند برای آن سرطان خون مرد و زن و کودک افکن. صدایشان خیلی بلند نشد و نتوانستند کنار دیگر مردمان جشن موفقیت بگیرند، اما میدانم که دعا و اشک شوق کسی که عزیزش تحت ژندرمانی از سرطان خون رهایی مییابد، پشت و پناه میشود و امید که مادر در مسیر پیشرفت و موفقیت، استوار بماند.
جز این، پاییز پرآشوب امسال ذوقهای دیگر بسیاری از دلبندان ایران کور کرده و نواهای بسیاری از پیروزیهای ایرانِ جان خفه کرده.
گوشهای از آن ماهوارهبریست که نام ایران را دهها هزار کیلومتر به درخشش ماه نزدیکتر کرد. ایران خواست به شادی فریاد بزند که ببینید! کار دست و میوهٔ تلاش فرزندانم است! سوخت جامد دارد! میان دستاوردهای همهٔ دوستان معترف به لاالهالاالله، اول است و تک است! اما نخاست تا بگوید؛ یعنی نتوانست. آنقدر سر مردمان به «بهپاخاست»های دروغین گرم شد که ندیدند در جایی ایران خواست و خواستهاش فیکون شد.
گوشهٔ دیگرش موشکیست که اجازهٔ یک نگاه چپ به این مادر عزیز را به احدی نمیدهد. اگر صدای نفسی شنیدهشود که با خیال آسیب به ایران فرورفته، پیش از آنکه برآید صدایش شکافته میشود. شوخی نیست. از همان روزی که دیدند توپها پاسخ تعرض آن بعثی غارتگر نیست، فهمیدند که دست تجاوز به سرزمین مادری پیش از نزدیکشدن باید بریدهشود. از اسفند ۶۳ و موشک «اسکاد بی» لیبیایی، ۴ سال تلاش کردند؛ تلاشی با چاشنی غیرت و حمیت طهرانیمقدمها که ایران به «مشک» ایرانی برسد. اگر با خارجیها کرکوک را در ۳۰۰ کیلومتری تهدید میکردند، با ایرانیها از تهدید خصم در ۱۳۰ کیلومتر آغاز کردند تا اکنون هر آنکس از هزاران کیلومتر دورتر خطری شد برای ایران، در دقایقی محو شود. سرمایهٔ عمر و جان و اندیشهشان را فدای ایران کردند که حد زهره دشمن، همان آشوب درونی و دروغ رسانهای باشد و فکر دستدرازی به اندازهٔ برد شهابها از ذهنش دور شود.
در این گیرودار اتفاق دیگری نیز افتاد. کهکشان آندرومدا را دیدیم؛ تارتر از همیشه! عادت به تصاویر هابل کردهبودیم و آندومدایی درخشان و واضح. حال پس از ۲۰ سال زحمت و تلاش رصدخانه راهاندازی شده و فرزندان ایران به آندرومدا گفتهاند:«بگو سیب!» تصویرشان قدری تار بود اما میدانم که آیندهشان شفاف و روشن است. مگر چقدر طول کشید ۱۳۰ کیلومتر برسد به چندهزار کیلومتر؟ آن زمان که برد موشکهای دنیا چندهزار بود، ایران با ۱۳۰ آغاز کرد. حال همان دنیا لحظهبهلحظه اخبار رسیدن برد موشکهای ایران به چندهزار را با نگرانی تماشا میکند. میدانم در فضایی که فرصت داده به آن جوانان اخترشناس دلبند ایران، به زودی ناسا تصاویر درخشانتری را تماشا خواهدکرد.
صدها میدان بود با پیروزی ایران چه در این پاییز چه در تابستان و بهار. هزاران موقعیت بود در سالهای پیش و هزاران موقعیت هست در سالهای پیشرو از موفقیتهای ایران. مواقعی که مادرمان از ته دل میخندد و به پیشرفت فرزندانش میبالد. در این مواقع فرزندان کهن ایرانزمین از زمان کوچ و دیاکو و کوروش تا زمان خسروپرویز و یزدگرد، تا امویان و عباسیان، تا جلالالدین خوارزمشاه و نادرشاه افشار و وکیلالرعایا و حضرت امام، همه نشستهاند به تماشای پیروزی و صلابت ایران. در این مواقع چه شایستهاست که فرزندان کنونی نیز همه در جشن و شادی باشند برای ایران.
زهرا علمی