چشمامو از سوز صبحگاهی باز میکنم
سانی کنارم نیست
تکونی به خودم میدم و پتوی سفید نسبتا گرم رو از روی تنه م کنار میکشم
نگاهم به شلوارک کرم و تیشرت خاکستریم میندازم و بیخیالی زمزمه میکنم
حتی با وجود این سرماهم حوصله ندارم لباس بپوشم
از پنجره ی شیشه ای روی در نگاهی به بیرون میندازم
گرگ و میش قرمز و مه الود صبح تو پس زمینه ی دریا صحنه ی قشنگی ایجاد کرده اما بازم سانی رو نمیبینم
درو باز میکنم و اون سرما رو به جون میخرم
میتونم دون دون شدن پوستمو حس کنم
سانی طبق معمول پتوی کوچیکشو دورش پیچیده و بی هیچ زیر اندازی روی ماسه ها نشسته
میرم و کنارش می ایستم
- هنوز ساعت پنج صبحه
جوابمو میده + خورشید داشت میومد
- فکر کنم به اندازه کافی بالا اومدنشو دیده باشی. اینطوری سرما میخوری
صورتشو برای دیدنم بالاتر میاره
+ به نظرت ادم فضاییا هم مجبور میشن به خاطر سرما طلوع خورشیدو از دست بدن؟
از حرفش تعجب نمیکنم. خیلی از این سوالا میپرسه
- نمیدونم. امیدوارم ک اینطور نباشه
دست سردشو روی سر شونه م میذاره و سرشو جایی بین گردن و شونه‌م تکیه میده
- کاش نباشه...
