#داستان‌کوتاه
به عنوان ی نوجوان ۱۶-۱۷ ساله خیلی آرام و متین و ساکت بود.
کودکی هایش خیلی شیطون و بازیگوش بود. ولی الان نه، خیلی ساکت و آرام .
وقتی بچه ای خیلی شیطونی یا بازیگوشی میکرد همه می‌گفتند خدا کند مثل او شود
ولی تنها چیزی ک از او می‌شنیدند «خدانکند» بود؛ همیشه دوست داشتم بدانم چرا اینگونه میگوید.
یک بار که او را تنها گیر آوردم از او پرسیدم چرا ؟
گفت: چون خانواده من ناخواسته از من روحم را گرفتند و من را به فردی بیخیال که حتی بعضی اوقات خودم را می‌ترساند تبدیل شدم؛ چشم هایم تبدیل به چاله هایی سرد و بی روح شدند ک حتی وقتی خود را در آن می‌نگرم تا اعماق وجودم یخ میزند.
به این دلیل هست ک من میگویم خدا نکند بچه ای مثل من شود؛ چون با وجود سن بیشتر روحت ، جسمت تغییر سنی نمی‌دهد این باعث میشود چیز هایی که همسن هایت را به وجد میاورد برای تو چیز مسخره ای باشد و این شروع کشیدن دیواری دور خودت هست شروع دل بستن به تنهایی ، بعد از ان یکی در ذهنت شروع به صحبت میکند و تو تبدیل به دو نفر میشوی،
یکی که هم دوست هست و هم دشمن، مستقلت میکند ، بی‌خیالت میکند ، کاری میکند به خودت اجازه گریه ندهی ؛ کم کم قلبت غمگین میشود و تو تبدیل به صورتی شاد با باطنی عمیق و پر از درد و خستگی که خودت هم منشا ان را نمیدانی میشوی.
من که به جواب سوالم رسیده بودم ، تصمیم گرفتم بچه های من هرگز مثل او نشوند.
اگر پسر بود برای تخلیه خودش به سمت سیگار یا رفیق ناباب نرود و اگر دختر بود لازم نباشد برای نداشتن محبت یا همدم ، شب سرش را در بالشت یا پتو فرو کند و گریه کند یا به سمت روابط نادرست بین دختر و پسر کشیده شود .
خلاصه،
من سعی میکنم برای فرزندانم #رفیق باشم.
#MKh
@Golden_Texts_of_book
چطوره ؟
