غبار

چشمانش را بست تا ببیند.

دستش را بین ابروهایش گذاشت و سرش را بالا برد،

آسمان سیاه بود و خفاش ها پرسه میزدند.

صاعقه امان نمیداد و همچون چکشی بر زمین مسی می‌کوبید.

هوا پر از جیغ بود و رعشه‌ی رعد بر قلبش می‌تاخت.

سنگ هم می‌تپید.

سرش را پایین آورد، باران همه جا را سیاه و سرخ کرده بود.

نفس عمیقی کشید و دستش را روی گوی چرخاند، کاغذها آتش گرفته بودند و بدن ها منجمد بود.

نور سیاه بود و دیو با دیو می‌جنگید.

همه جا تاریک شد و دستش را کشید.

طنین خنده و شیون هنوز می‌لرزید.

چشمانش را بست و دوباره نفس کشید.

نفسی پر از غبار اندوه.