ویرگول
ورودثبت نام
رسانه اندیشه روشن | AndisheRoshan
رسانه اندیشه روشن | AndisheRoshanروشنایی اندیشه - مسیر تحول جامعه https://eitaa.com/AndisheRoshann
رسانه اندیشه روشن | AndisheRoshan
رسانه اندیشه روشن | AndisheRoshan
خواندن ۸ دقیقه·۴ ماه پیش

ملت ایران، معیار عزت و محک وفاداری

بسم‌الله الرحمن الرحیم

سلام و درود و عرض ادب دارم خدمت ملت سرافراز، شریف، مقاوم و تاریخ‌ساز ایران اسلامی؛ ملتی که در طول این ۴۷ سال پرحادثه و پرافتخار انقلاب اسلامی، در میدان‌های گوناگون مقاومت، امنیت، فرهنگ، ایثار، بیداری و ایستادگی، قامت خود را خم نکرده، عزت خویش را نفروخته و در برابر طوفان‌ها، تحریم‌ها، تهدیدها، جنگ‌ها، فتنه‌ها و فشارهای دشمنان، همچون کوه استوار و همچون ریشه‌های کهن این سرزمین، پابرجا ایستاده است.

سلام بر مردان و زنان این سرزمین؛ بر پیر و جوان؛ بر پدران و مادران؛ بر نوجوانان و کودکان؛ بر همه کسانی که در این سال‌ها، دهه‌به‌دهه و نسل‌به‌نسل، پای این انقلاب ایستادند، پای ایران ایستادند، پای اسلام ایستادند و نگذاشتند پرچم عزت این ملت بر زمین بیفتد. سلام بر آن دل‌های بیداری که در سخت‌ترین روزها، در تلخ‌ترین آزمون‌ها، در دشوارترین صحنه‌ها، نه خسته شدند، نه عقب نشستند، نه تسلیم وسوسه‌ها و تهدیدهای دشمن شدند، بلکه با خون دل، با صبر، با ایمان، با بصیرت و با غیرت، معنای تازه‌ای از مقاومت و صلابت و هویت ایرانی-اسلامی را به جهان نشان دادند.

بی‌تردید، این سخن، سخن منِ حقیر است و می‌دانم که در میان نگاه‌ها و برداشت‌ها، ممکن است اختلاف باشد. اما بنده بر این باورم که یک ملت تنها آنگاه سرافراز می‌ماند که در برابر ظالمان تاریخ مدرن، در برابر زورگویان آراسته به لباس قانون، در برابر جنایتکارانی که با واژه‌های فریبنده از صلح سخن می‌گویند و در عمل جز آتش، تحقیر، سلطه و خون‌ریزی چیزی برای ملت‌ها نمی‌خواهند، با تمام قامت بایستد؛ درست همان‌گونه که مردان بزرگ تاریخ ایستادند، همان‌گونه که آزادگان عالم ایستادند، همان‌گونه که وارثان راه حق، در برابر باطل سر فرود نیاوردند.

ملت ایران، اگر امروز عزیز است، اگر امروز نامش در منطقه و جهان طنین دارد، اگر امروز دشمن از او حساب می‌برد، به این دلیل است که اهل عقب‌نشینی در برابر ظلم نبوده است. این ملت، ملتی نیست که با وعده‌های توخالی فریب بخورد، با لبخندهای ساختگی آرام بگیرد و با واژه‌های دیپلماتیک بی‌جان، حقیقت جنایت را فراموش کند. این ملت، ملت حافظه است؛ ملت تجربه است؛ ملت خون و بیداری است؛ ملت مردمی است که هم زخم دیده‌اند و هم ایستاده‌اند، هم داغ دیده‌اند و هم امید را زنده نگه داشته‌اند.

وقتی سخن از خون عزیزان، از خون شهدا، از خون فرزندان این خاک، از خون انسان‌های بی‌گناه، از خون کودکان، از خون مردان و زنانی که در این میدان‌ها قربانی جنایت و تجاوز شدند، به میان می‌آید، دیگر سخن از یک اختلاف سیاسی یا یک سوءتفاهم دیپلماتیک نیست. اینجا سخن از شرافت ملی است؛ از حیثیت یک ملت است؛ از عهدی است که با خون بسته شده است. ملت ایران هیچ‌گاه خون شهدا را معامله نکرده و نخواهد کرد. ملت ایران هیچ‌گاه داغ عزیزان خود را فراموش نکرده و نخواهد کرد. ملت ایران هیچ‌گاه جنایت را با لبخند دشمن پاسخ نخواهد داد.

آری، سخن از انتقام خون مظلومان، از عدالت، از پاسخ درخور، از ایستادن در برابر جرم و جنایت است. اما سؤال اینجاست: آن همه شعارها چه شد؟ آن همه ادعاها چه شد؟ آن همه قسم‌ها، آن همه ژست‌های پرطمطراق، آن همه وعده‌های بلندبالا که پیش از مذاکره و در آستانه میدان‌های حساس بر زبان آمد، امروز کجاست؟ آن شعارهایی که گفته می‌شد ما پاسدار خون شهدا هستیم، ما در برابر جنایت ساکت نمی‌مانیم، ما اجازه نخواهیم داد خون مظلوم پایمال شود، امروز در کدام صفحه از تاریخ ثبت شده است؟ مردم این سرزمین، مردمی فراموش‌کار نیستند. ملت ایران حافظه دارد. ملت ایران وعده‌ها را به خاطر می‌سپارد. ملت ایران حرف‌های دیروز را با عملکرد امروز می‌سنجد. و درست از همین‌جاست که اعتماد ساخته می‌شود یا از میان می‌رود.

برادران و خواهران! اگر کسی روزی به نام انقلاب، به نام مردم، به نام مقاومت، به نام خون شهدا سخن گفت، اما امروز در عمل، در رفتار، در تصمیم، در بازنشر نکردن حقیقت، در سکوت در برابر بیانیه‌ها و مواضع صریح ولیّ امر و رهبر انقلاب، نشانی از همان عهد و همان صدق و همان صلابت نشان نداد، مردم حق دارند بپرسند: پس آن همه ادعا چه شد؟ پس آن همه شعار چه شد؟ پس آن همه غیرت زبانی کجا رفت؟ آیا قرار بود واژه‌ها فقط برای کسب قدرت مصرف شوند؟ آیا قرار بود از نام انقلاب برای رسیدن به جایگاه استفاده شود و پس از رسیدن به منصب، ملت فراموش شود؟

این همان نقطه‌ای است که باید با صراحت درباره‌اش سخن گفت. انقلاب اسلامی با شعار به‌دست نیامد که با شعار اداره شود. انقلاب اسلامی با خون و ایمان و مجاهدت و ایستادگی شکل گرفت. این نظام بر دوش مردم مؤمن و صبور و فداکار بنا شد. هیچ‌کس حق ندارد از نام مردم برای تثبیت موقعیت خود بهره ببرد، اما در لحظه نیاز، از کنار مردم عبور کند. هیچ‌کس حق ندارد در روز شعار، بلندتر از همه فریاد بزند، اما در روز عمل، کم‌رنگ‌تر از همه باشد. هیچ‌کس حق ندارد خود را انقلابی بنامد، اما روح انقلاب را که همانا مقاومت، صداقت، ایستادگی و خدمت به مردم است، در رفتار خود نشان ندهد.

انقلابی بودن فقط در گفتار نیست. انقلابی بودن یعنی ایستادن. یعنی هزینه دادن. یعنی پای عهد ماندن. یعنی در بزنگاه‌ها، با مردم و برای مردم بودن. یعنی وقتی پای خون شهدا در میان است، سکوت نکردن. یعنی وقتی پای عزت ملی در میان است، محافظه‌کاری را کنار گذاشتن. یعنی وقتی پای دشمنی آشکار آمریکا و هر قدرت زورگو و جنایت‌پیشه‌ای در میان است، فریب لبخند و مذاکره بی‌پشتوانه را نخوردن. یعنی فهمیدن این حقیقت که دشمن، دشمن است؛ هرچند لباس دیپلماسی بپوشد، هرچند واژه‌های نرم به کار ببرد، هرچند وعده‌های زیبا بدهد، اما در باطن، اگر قصدش ضربه زدن به ایران باشد، باید او را همان‌گونه شناخت که هست.

ما باید این حقیقت را بارها و بارها به زبان بیاوریم که ملت ایران نه از مذاکره می‌ترسد و نه از گفت‌وگو. اما مذاکره وقتی معنا دارد که از موضع عزت باشد، نه از موضع ضعف؛ از موضع اقتدار باشد، نه از موضع نیاز؛ بر پایه منافع ملت باشد، نه بر اساس خوش‌آمد بیگانگان؛ بر اساس واقع‌بینی باشد، نه ساده‌لوحی. گفت‌وگو اگر ابزار حفظ منافع ملی و عزت ملت باشد، محترم است؛ اما اگر به ابزار فریب، فرسایش اراده، تحمیل خواسته‌های دشمن و عقب‌نشینی از اصول بدل شود، دیگر مذاکره نیست؛ میدان فشار است، میدان تحقیر است، میدان باج‌خواهی است.

ملت ایران بارها هزینه داده تا به این نقطه برسد که بداند دشمن با ما صادق نیست. تاریخ ما شاهد است. تجربه‌های ما شاهد است. خیانت‌ها، عهدشکنی‌ها، فشارها، ترورها، تحریم‌ها، جنگ‌ها و عملیات‌های روانی، همه و همه شاهدند که این دشمن، اگر فرصت پیدا کند، نه به ایران رحم می‌کند و نه به مردم ایران و نه به آینده ایران. پس هر کس که در میدان سیاست و دیپلماسی قدم می‌گذارد، باید بداند که نماینده یک ملت کهن، یک تمدن بزرگ، یک سرزمین خون‌دیده و استوار است؛ نه نماینده ترس، نه نماینده امتیازدهی، نه نماینده تسلیم.

مردم دیگر به گفتار بدون عمل اعتماد نمی‌کنند. مردم از شعار خسته‌اند. مردم از نمایش خسته‌اند. مردم از سیاست بچه‌گانه، از خاله‌بازی سیاسی، از لبخندهای بی‌معنا، از ژست‌های بی‌اثر و از تکرار واژه‌هایی که پشت آن‌ها هیچ اراده‌ای نیست، خسته‌اند. مردم می‌خواهند صداقت ببینند؛ می‌خواهند شجاعت ببینند؛ می‌خواهند مسئولیت‌پذیری ببینند؛ می‌خواهند ببینند که اگر کسی از خون شهدا حرف می‌زند، در عمل هم همان مسیر را می‌رود. مردم می‌خواهند ببینند آن کسی که نام انقلاب را بر زبان دارد، به اصول انقلاب نیز وفادار است.

برادران و خواهران! ما نباید مردم را از خود ناامید کنیم. هیچ دولت، هیچ جریان، هیچ دیپلمات، هیچ مسئول و هیچ مقام و منصبی بدون مردم معنا ندارد. این ملت است که به نظام معنا می‌دهد، به کشور روح می‌دهد، به مقاومت جان می‌دهد و به آینده امید می‌دهد. اگر مردم نباشند، اگر اعتماد مردم نباشد، اگر اتحاد مردم نباشد، اگر صف واحد ملت شکل نگیرد، هیچ قدرتی در جهان نمی‌تواند این کشور را سرافراز نگه دارد. از این رو، مسئولان و سیاسیون باید بدانند که جایگاهشان از مردم بالاتر نیست؛ بلکه خدمتگزار مردم‌اند. آنان مأمورند، نه مالک. آنان مسئول‌اند، نه صاحب. آنان باید در برابر ملت پاسخ‌گو باشند، نه اینکه از ملت فاصله بگیرند.

ما باید بار دیگر این اصل را به خود و به دیگران یادآوری کنیم: اول خدا، بعد ملت، بعد کشور. البته کشور بدون ملت معنا ندارد و ملت بدون ایمان و ارزش‌های الهی از هم می‌پاشد. پس این سه‌گانه را باید با دقت پاس داشت. خدایی نباشد، ملتی نیست؛ ملتی نباشد، کشوری نیست؛ و کشوری نباشد، هیچ مقامی و هیچ جایگاهی و هیچ عنوانی هم معنا نخواهد داشت. این حقیقتی است که هر مسئول، هر دیپلمات و هر سیاستمدار باید آن را سرلوحه خود قرار دهد.

ما با کسی دشمنی بی‌منطق نداریم. ما اهل منطقیم، اهل عقلانیتیم، اهل تدبیر و درایتیم. اما عقلانیت، به معنای فراموش کردن جنایت دشمن نیست. عقلانیت، به معنای چشم بستن بر تجربه‌های تلخ نیست. عقلانیت، به معنای این نیست که هر لبخندی را صادقانه بدانیم و هر واژه‌ای را راست بپنداریم. عقلانیت واقعی آن است که دشمن را بشناسیم، نیتش را بفهمیم، سابقه‌اش را فراموش نکنیم و در برابر او با هوشیاری، اقتدار و حفظ عزت ملت رفتار کنیم.

امروز، میدان دیپلماسی، میدان حساس آزمون صداقت‌هاست. باید خوب و دقیق آن را سنجید، باید حرف‌ها را شنید، باید منطق‌ها را بررسی کرد، اما هرگز نباید اصل عزت ملی را قربانی مصلحت‌های زودگذر کرد. دشمن، اگرچه ممکن است از جمهوری اسلامی نام ببرد، اما در عمق نگاهش، به ایران عزیز چشم دوخته است. و اینجاست که باید هوشیار بود: اگر ایران نباشد، هیچ ساختار و هیچ عنوانی و هیچ مقام و هیچ دستگاهی باقی نخواهد ماند. پس دفاع از ایران، دفاع از همه چیز ماست. پاسداری از ایران، پاسداری از هویت ماست. پاسداری از ایران، پاسداری از خون شهداست. پاسداری از ایران، پاسداری از آینده فرزندان این سرزمین است.

در پایان، بار دیگر با صدای بلند می‌گویم: ملت ایران فراموش نمی‌کند. ملت ایران دروغ را از حقیقت تشخیص می‌دهد. ملت ایران شعار را از صدق تشخیص می‌دهد. ملت ایران از مسئولان خود، صداقت، شجاعت، وفاداری به آرمان‌ها و پایبندی به خون شهدا می‌خواهد. پس بیایید در این میدان، با مردم صادق باشیم. بیایید از بازی‌های سیاسی و نمایش‌های بی‌ثمر فاصله بگیریم. بیایید به جای واژه‌های بی‌جان، عمل زنده نشان دهیم. بیایید به جای شعار، مسئولیت بپذیریم. بیایید به جای مصلحت‌سنجی‌های کوتاه‌مدت، عزت بلندمدت ملت را پاس بداریم. بیایید به جای معامله بر سر اصول، بر سر اصول بایستیم.

والسلام علیکم و رحمه‌الله و برکاته.

۱۴۰۵/۰۵/۰۱

والسلام علیکم و رحمه‌الله و برکاته.

سیاستایرانانقلاباسلام
۸
۰
رسانه اندیشه روشن | AndisheRoshan
رسانه اندیشه روشن | AndisheRoshan
روشنایی اندیشه - مسیر تحول جامعه https://eitaa.com/AndisheRoshann
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید