مترسک

مترسک

من، مایکل فوبی هستم؛ سرباز اطلاعاتی و انتحاری حکومت نردبان. اکنون با عقل سالمی که هنوز برایم باقی مانده، این پیغام عذرخواهی را برای ارشد بزرگ می‌نویسم.

مرا ببخشید که قوانین را نقض کردم. مرا ببخشید که بی‌گناهان ناتوان را نکشتم. متأسفم که بمبی را که در مرکز شهر کاشته بودید، خنثی کردم. تنها دلیلم این بود: مردم را دلیلی نیست برای شرکت در قتل‌عامی که از رقابتی خیالی، جنگی توهمی و ناسازگاری اجباری،زاده شده است. اگر مشکل شما با کسی است که خلاف میل‌تان عمل می‌کند، پس اسلحه‌هایتان را به‌سوی یکدیگر بگیرید... نه به‌سوی ملت‌هایی که خواهان صلح‌اند.

او خواند... و خواند. چهره‌اش چنان سرخ شد، گویی خون کودکی بر لباس سیاه مادرش ریخته باشد. کاپیتان، ارشد بزرگ کوچک، پس از خواندن پیغام، آن‌چنان محکم صورتم را بر روی میز چرک‌آلود کوبید که بیهوش شدم. نمی‌دانم عقربه‌ی کوچک و بزرگ چقدر طی کردند تا دوباره به هوش آمدم، اما وقتی چشمانم را باز کردم، خود را بر صلیبی در مزرعه‌ای متروک دیدم... رها شده.

مدت‌ها گذشت. من ماندم و کلاغ‌هایی که اطرافم پرسه می‌زدند. بی‌آب و بی‌غذا، به دار فانی سلام کردم.

جنازه‌ام همان‌جا آویزان ماند، اما هیچ کلاغی به سراغم نیامد. نه برای نوک‌زدن، نه برای خوردن. روح من شاهد تجزیه‌ی تنم بود و تا زمانی که جسمم از این دنیا رها نشد، آرام نگرفتم.

در عذاب، همچنان نگاه می‌کردم... تا اینکه ناگهان صدها کلاغ از راه رسیدند. آن‌ها پوششی برای تنم داشتند؛ نخ، گونی، کلاه. یکی گونی‌ای بر سر بی‌جانم گذاشت، دیگری طناب گردنم را به صلیب محکم کرد. با نخ سرخ، برایم چشمی کشیدند و لبخندی دوختند. کلاهی بر سرم گذاشتند و لباسی بر تنم.

جنازه‌ام، خفته بر مترسکی درآمد. عذابم، جای خود را به آرامش داد. اکنون دیگر نگران بعد جسمانی نیستم.

وقت رفتن به برزخ رسیده بود... و من، با خیال آسوده، رفتم.