
امروز نور خوبی داشت برای عکاسی.
ازون نورها که چهره رو درخشان میکنه.
ولی خب بایدم حواست باشه که توی عکاسیِ پرتره، نور تیزی روی صورت ایجاد نشه.
خیلی وقتها توی عکسای آتلیهها این اشتباه فاحش رو میتونی ببینی.
فکر میکنن برای اینکه چهره خوب باشه، قشنگ زیر نور خورشید عکاسی میکنن. و یادشون میره که نور زیاد سایههای تیزی ایجاد میکنه. برای اینکه متوجه تیز بودن نوی بشید میتونید به سایهی مژه توی صورت دقت کنید. در این حالت معمولا سایهی نه چندان جالبی زیر چشمها میافته.
(البته ازین نور برای ایجاد بعضی تصاویر با موضوعات خاص میشه استفاده کرد، ولی مهارت خودش رو لازم داره)
معمولا بهتره برای بهتر شدن حالت چهره اینجور مواقع از سایهها استفاده کنیم. هم روشنایی روز رو داریم هم سایههای چهره تیز نمیشه.
بهخصوص سایهی درختان که میتونه یه بافت قشنگی ایجاد کنه.

به نظرم بهترین زمان عکاسی موقعیه که آسمون ابری باشه.
هم روشنایی روز رو داریم، هم سایههای تیزی نداریم و سایهها نرم و لطیفن?
اینجور نورها رو بهش میگن نور سافت.
و نورهای تیز مثل نورهای دم ظهر رو بهش میگن نور هارش.
نظرتون چیه دوستان. منتظر نظر کارشناسیتون هستم.
پ.ن. سعی کنید اخلاقتون سافت باشه. اگه هارش شدید اجازه بدید زمان بگذره ?☺
عجله نکنید?