
گاهی وقتها انتظاری که از خودت و برنامهریزیت داری برابرده نمیشه.
یکهو چشم باز میکنی میبینی نصف بیشتر سال گذشته و تو هنوز انگار اول راهی.
البته همیشه تقصیر از کوتاهی خودمون نیست.
گاهی شرایط پیشبینی نشده این چیزارو پیش میاره. ممکنه مریض بشی.یا تصادف کنی. یا...... و کلی کار و بارت کساد بشه.
زندگی یه جوری پیش میره که دیگه نمیتونی از الان برای چندماه آیندهات برنامه بچینی، چه برسه به یکسال و پنجسال بعدش.
ناچار میشی هر روز برای اون روزت فقط برنامه بریزی و اون رو فقط جلو ببری. اولش یکم سخته ولی بعد کمکم عادت میکنی و این عادتت تبدیل میشه به سبک زندگیت!
(البته قبول دارید که قدمهای کوچیک هم در نهایت مارو به قله میرسونه البته با یکم تاخیر)
به هر حال بنظرم بازم خیلی بهتر از بیکار بودن و دست رو دست گذاشتن و منتظر شدن برای یه شرایط ایدهآل و بدون دغدغه است.
این الان شرایط منه!
توی شهری که دوسش ندارم و توی کاری که هنوز روی نقطهی صفرم شایدم زیر صفر..
عکاسی........
تمرین اول: غر نزنیم ?