اگر یک روز فرهنگستان زبان و ادب فارسی از من بخواهد برای یکی از عادتهای مشترکمان اسم انتخاب کنم، احتمالاً میگویم: «فرداییسم».
فرداییسم یعنی باور داشته باشی یک آدمِ فوقالعاده جایی در آینده منتظر توست؛ آدمی که ساعت پنج صبح بیدار میشود، ورزش میکند، زبان میخواند، کتاب مینویسد و هیچوقت هم جواب پیامهایش را با سه روز تأخیر نمیدهد.
من سالهاست آن آدم را میشناسم. فقط مشکل اینجاست که هنوز موفق نشدهام ملاقاتش کنم.
بچه که بودم، همهچیز سهم فردا بود. پارک، بستنی، خریدن یک کتاب تازه و حتی بعضی از رؤیاهایم.
بزرگتر که شدم، فردا هم بزرگتر شد.
از فردا پایاننامهام را تمام میکنم.
از فردا بیشتر مینویسم.
از فردا کمتر میترسم.
از فردا زندگیام را جمعوجور میکنم.
فکر میکنم «فردا» از ما خسته شده باشد. اگر زبان داشت، احتمالاً یک روز یقهام را میگرفت و میگفت: «خانم آناهید! من انبارِ وسایلِ جا ماندهی شما نیستم!»
روانشناسها اسمش را گذاشتهاند «اهمالکاری». اما من فکر میکنم اهمالکاری کلمهی کوچکی برای این احساس است. بعضی وقتها ما کارهایمان را عقب نمیاندازیم؛ زندگیمان را عقب میاندازیم.
انگار منتظریم یک اتفاق بزرگ بیفتد و بعد اجازه داشته باشیم خوشحال باشیم.
شاید برای همین است که این روزها، آدمها بیشتر از اینکه در امروز زندگی کنند، در تقویم زندگی میکنند.
راستش را بخواهید، هنوز هم هر شب با خودم قول و قرار میگذارم. هنوز هم تهِ دفترهایم فهرستی از «از فردا»ها پیدا میشود. اما امروز، برای چند دقیقه کوتاه، تصمیم گرفتم به فردا مرخصی بدهم و این متن را بنویسم.
شاید همهی ما کمی به فرداییسم مبتلا باشیم.
و شاید درمانش چیز پیچیدهای نباشد؛ فقط اینکه گاهی، به جای گفتنِ «از فردا»، آرام و بیسروصدا، از همین امروز شروع کنیم.
