.

گاهی آدمها را نه از روی حرفهایشان، که از روی صداهایی که تولید میکنند قضاوت میکنیم.
سالها بود که ساکنان آن آپارتمان قدیمی، دختر جوانی را میدیدند که نزدیک غروب، با جعبه ویولنش از پلهها بالا میرفت. هیچکس او را ساکن ساختمان نمیدانست، اما همه او را میشناختند؛ همان دختری که چند دقیقه بعد از ورودش، صدای فالش و ناهنجار ویولنی از طبقه آخر به گوش میرسید.
همسایهها در سکوت، از آن صدا شکایت داشتند. بعضیها زیر لب غر میزدند و بعضی دیگر با بستن پنجرهها، اعتراضشان را نشان میدادند. اما هیچکس جرئت نمیکرد از خودش بپرسد: «اگر این صدا اینقدر آزاردهنده است، چرا سالهاست ادامه دارد؟»
تا اینکه یک روز، یکی از همسایهها سکوت را شکست.
«خانم، شما معلم موسیقی هستید؟»
دختر لبخندی زد و گفت: «بله، ویولن درس میدهم.»
مرد با بیحوصلگی پاسخ داد: «پس شاگردتان استعداد چندانی ندارد. بهنظرم وقتتان را تلف نکنید. این صداها فقط برای ما مزاحمت ایجاد میکند.»
دختر چیزی نگفت. ویولنش را محکمتر در آغوش گرفت و از پلهها بالا رفت.
روزها گذشتند و صدای فالش ویولن همچنان در ساختمان میپیچید.
تا عصر یکی از روزهای پاییزی.
آن روز، دختر با اضطراب در خانه همان همسایه را زد و گفت: «هرچه در میزنم، کسی در را باز نمیکند. ممکن است همراه من بیایید؟»
کنجکاوی، مرد را تا طبقه آخر کشاند.
در پشت در، سکوتی سنگین خوابیده بود.
وقتی در را شکستند، مردی را روی ویلچر یافتند که مدتها بود دیگر نفس نمیکشید.
کنار او، نوار کاست و نامهای قرار داشت:
«هیچوقت نتوانستم به تو بگویم دوستت دارم. از روزی که مجبور شدم روی ویلچر بنشینم، ترسم بیشتر شد. تو هر روز میآمدی و به من ویولن درس میدادی و من هر بار عمداً فالش میزدم تا چند دقیقه بیشتر بمانی.
سالها پیش، خودم استاد ویولن بودم.
میترسیدم اگر حقیقت را بدانی، دیگر به دیدنم نیایی. به ترحم تو راضی بودم، چون سهم من از زندگی، همین چند دقیقه حضور تو بود.
تمام قطعاتی را که دوست داشتم برایت ضبط کردهام.
حالا همه چیز من برای توست...»
میگویند آن روز، پیش از آنکه کسی حرفی بزند، صدای یکی از همان نوارها در اتاق پیچید؛ صدایی که دیگر فالش نبود.
آن روز، همسایهها فهمیدند بعضی آدمها را نمیتوان از روی بلندترین صداهایشان شناخت.
بعضیها، تمام زندگیشان را پشت چند نت اشتباه پنهان میکنند.
و شاید امید، آخرین چیزی نباشد که میمیرد؛ شاید بعضی دوست داشتنها، حتی از مرگ هم سرسختتر باشند.
• یادداشت آناهید:
بعضی ها با یک جمله خداحافظی میکنند و بعضی دیگر، با سالها فالش نواختن؛
چون گاهی آدمها آنقدر دلِ خداحافظی ندارند که ترجیح میدهند یک موسیقی ناهماهنگ را ادامه دهند، فقط برای اینکه سکوتِ بعد از رفتن را نشنوند...
آناهید کاظمی نیکو