بعضی وقتها بهترین Connection، همان Disconnect کردنه.
چند وقت پیش به این فکر میکردم که چرا بعضی ارتباطها در لینکدین، خیلی سریع از «ارتباط حرفهای» به «بیا بیشتر با هم آشنا شویم» تغییر مسیر میدهند.
هنوز چند دقیقه از قبول کردن یک Connection نگذشته:
«ممنون از کانکشن.»
«خواهش میکنم.»
و بعد:
«شمارهتون رو میدید؟»
«تلگرام دارید؟»
«اگر وقت دارید کمی صحبت کنیم؟»
و من گاهی واقعاً نمیدانم باید چه واکنشی نشان بدهم.
با خودم میگویم:
ما کانکت شدیم یا مراسم خواستگاری و معارفه هم برگزار شد؟!
البته شاید مشکل از من باشد.
شاید کمی سنتی فکر میکنم.
شاید هنوز تصورم از LinkedIn این است که قرار است جایی برای ارتباطهای حرفهای باشد؛ جایی که آدمها درباره تجربه، تخصص، ایده، محتوا، کسبوکار، فرصتهای شغلی و چیزهایی که واقعاً به کارشان مربوط است با هم صحبت کنند.
نه اینکه قبول کردن یک Connection، بهصورت خودکار تبدیل شود به مجوز ورود به حریم شخصی.
اصلاً چرا Connection میگیریم؟
برای من، Connection یعنی:
«حوزه کاری و فکری تو برایم جالب است. شاید بتوانیم از تجربههای هم چیزی یاد بگیریم.»
ممکن است یک نفر نویسنده باشد، یکی دیجیتال مارکتر، یکی برنامهنویس و دیگری مدیر منابع انسانی.
ما همدیگر را دنبال میکنیم، پستهایمان را میبینیم، گاهی نظر میدهیم و شاید روزی یک همکاری حرفهای هم شکل بگیرد.
این به نظرم معنای زیبایی از شبکهسازی است.
اما گاهی یک Connection انگار معنای دیگری پیدا میکند:
«حالا که قبول کردی، بیا بیشتر با هم آشنا شویم.»
و این «بیشتر آشنا شویم» گاهی خیلی زود به درخواست شماره تلفن، واتساپ، تلگرام یا یک گفتوگوی کاملاً شخصی میرسد.
اینجاست که برای من سؤال ایجاد میشود:
آیا ما مرز بین شبکهسازی حرفهای و ارتباط شخصی را کمی گم کردهایم؟
اگر همین آدم را در دنیای واقعی ببینیم چه؟
این قسمت برای من جالبتر است.
فرض کنید همین فرد را در یک همایش یا رویداد تخصصی ببینیم.
آیا همانطور که در دایرکت مینویسیم:
«شمارهتون رو میدید؟»
در دنیای واقعی هم همین را میپرسیم؟
احتمالاً نه.
شاید اول سلام کنیم.
خودمان را معرفی کنیم.
درباره موضوع مشترک صحبت کنیم.
بعد اگر ارتباطی شکل گرفت، شاید راه ارتباطی دیگری هم رد و بدل شود.
اما پشت صفحه نمایش، ماجرا گاهی خیلی سریعتر اتفاق میافتد.
شاید عکس پروفایل، فاصله فیزیکی و امنیت پشت صفحه باعث میشود آدمها راحتتر سؤالهایی را بپرسند که در دنیای واقعی برای پرسیدنشان بیشتر مکث میکنند.
چون در فضای آنلاین، نه شنیدن هم کمی ارزانتر تمام میشود.
پیام را میفرستی.
اگر جواب نداد، صفحه را میبندی.
اگر رد شدی، مجبور نیستی نگاه طرف مقابل را ببینی.
و شاید همین فاصله، بعضی وقتها ما را جسورتر میکند.
اما یک سؤال دیگر هم دارم...
چرا گاهی در لینکدین، افراد را صرفاً بر اساس یک عکس پروفایل و چند خط رزومه میشناسیم و تصور میکنیم همین مقدار برای نزدیکتر شدن کافی است؟
ما واقعاً چقدر از آدم پشت آن پروفایل میدانیم؟
شاید فقط نامش را میدانیم.
رشته تحصیلیاش را.
محل کارش را.
چند مهارت را.
و چند پست که در لینکدین منتشر کرده.
همین.
پس چرا قبول کردن یک Connection باید به معنی دسترسی به شماره تلفن، تلگرام یا زندگی شخصی او باشد؟
«ممنون از کانکشن» هم بد است؟
نه.
اصلاً.
اتفاقاً یک تشکر ساده و محترمانه کاملاً طبیعی است.
فقط گاهی با خودم فکر میکنم این جمله کمی شبیه «ممنون از فالو» در اینستاگرام است!
بالاخره ما اینجا هستیم که از تجربههای یکدیگر استفاده کنیم.
اگر پست کسی برایمان جالب است، دربارهاش نظر بدهیم.
اگر تجربهای داریم، به اشتراک بگذاریم.
اگر فرصت همکاری وجود دارد، پیشنهاد بدهیم.
اگر سؤال حرفهای داریم، همان را بپرسیم.
شاید همین ارتباطهای کوچک، بعد از مدتی یک شبکه حرفهای واقعی بسازند.
شبکهای که قرار نیست حتماً شخصی شود تا ارزشمند باشد.
شاید من کمی سنتی فکر میکنم
این را هم قبول دارم.
شاید بخشی از این نگاه به شخصیت خودم برمیگردد.
من هنوز فکر میکنم برای نزدیک شدن به آدمها، کمی شناخت، زمان و اعتماد لازم است.
برای همین با این مدل که هنوز Connection شکل نگرفته و بلافاصله صحبت از شماره و تلگرام و «بیشتر با هم آشنا شویم» میشود، چندان راحت نیستم.
اما نمیخواهم بگویم این نگاه من تنها شکل درست ارتباط است.
آدمها متفاوتاند.
مرزهایشان متفاوت است.
و چیزی که برای یک نفر کاملاً طبیعی است، ممکن است برای دیگری کاملاً شخصی و خارج از چارچوب باشد.
پس شاید مسئله اصلی، خودِ ارتباط گرفتن نباشد؛ مسئله، احترام گذاشتن به مرزهای طرف مقابل باشد.
Connection، دعوتنامه ورود به زندگی شخصی نیست
به نظرم این جمله خلاصه تمام ماجراست.
Connection میتواند شروع یک ارتباط حرفهای باشد، اما الزاماً مجوز ورود به حریم شخصی نیست.
اگر کسی شماره نمیدهد، الزاماً آدم سردی نیست.
اگر کسی تلگرام ندارد، الزاماً بیادب نیست.
اگر کسی تمایلی به گفتوگوی شخصی ندارد، الزاماً مغرور نیست.
گاهی فقط مرزش را میشناسد.
و به نظرم ما هم باید بلد باشیم «نه» را بدون اینکه آن را شخصی کنیم، بپذیریم.
شاید حرفهایترین شکل شبکهسازی همین باشد:
من به فضای تو احترام میگذارم، تو هم به فضای من.
و اگر قرار باشد ارتباطی شکل بگیرد، بگذاریم از یک نقطه مشترک واقعی شروع شود.
نه صرفاً از یک دکمه به نام Accept.

حالا واقعاً کنجکاوم بدانم:
شما Connection در لینکدین را چه میدانید؟
شروع یک ارتباط حرفهای؟
یک آشنایی اجتماعی؟
یا هر دو، بسته به شرایط؟
و مهمتر از آن:
مرز ارتباط حرفهای و شخصی برای شما کجاست؟
شاید جواب هرکدام از ما متفاوت باشد.
و شاید گاهی...
بهترین Connection، همان Disconnect کردن باشه!