.

سالها تصور میکردم شجاعت یعنی نترسیدن.
بعدها فهمیدم شجاعت، گاهی فقط به اندازه فشردن یک دکمه است.
سالها مینوشتم؛ شبها، کنار فنجانی چای که اغلب پیش از تمام شدن سرد میشد. شخصیتهایم زندگی میکردند، عاشق میشدند، شکست میخوردند و دوباره از نو شروع میکردند. اما درست پیش از آنکه کسی نوشتههایم را بخواند، همه را پاک میکردم.
نه چون به نوشتن ایمان نداشتم.
چون از قضاوت شدن میترسیدم.
این ترس فقط به نوشتن محدود نبود. روزی که برای اولین بار باید به تنهایی راهی تهران میشدم، خیلیها با تردید نگاهم میکردند. میگفتند: «از پسش برنمیآید.»
بعدتر، وقتی برای پیدا کردن اولین شغلم از این دفتر به آن فروشگاه و از این شرکت به آن شرکت میرفتم، تقریباً همه یک سؤال مشترک داشتند:
«سابقه کار داری؟»
هر بار با لبخندی کوتاه جواب میدادم: «نه.»
اما در دلم همیشه یک سؤال میچرخید:
مگر کسی با سابقه متولد میشود؟
در تمام آن سالها، فقط یک نفر بود که هیچوقت به ناتوانی من ایمان نیاورد؛ مادرم.
هر وقت تردید سراغم میآمد، همان جمله همیشگی را میگفت:
«چرا آن یک نفر، تو نباشی؟»
آن جمله، بیشتر از آنکه یک دلگرمی باشد، راهی بود برای عبور از ترس.
چند روز پیش، بعد از سالها نوشتن و پاک کردن، تصمیم گرفتم یکی از داستانهایم را برای یک مسابقه ارسال کنم.
نمیدانستم برنده میشود یا نه.
نمیدانستم اصلاً کسی آن را تا آخر میخواند یا نه.
اما این بار، نتیجه مهمترین بخش ماجرا نبود.
مهم آن لحظهای بود که انگشتم روی دکمه «ارسال» ماند، چند ثانیه مکث کرد و بالاخره آن را فشرد.
برای اولین بار، اجازه ندادم ترس، به جای من تصمیم بگیرد.
آن روز فهمیدم امید همیشه در رسیدن به مقصد نیست.
گاهی امید، درست همان لحظهای متولد میشود که تصمیم میگیری پنهان نمانی؛ وقتی به خودت اجازه میدهی صدایت شنیده شود، حتی اگر ندانی در آن سوی صفحه، چه کسی قرار است آن را بخواند.
شاید همه ما، گوشهای از زندگی، دکمه ارسالی داریم که سالهاست از فشردنش میترسیم.
و شاید شجاعت، چیزی جز فشردن همان دکمه نباشد.
شاید آن یک نفر که مدتها منتظرش بودهای، کسی نباشد جز خودت.