بعضی از شبها میاد پی وی ی احوالپرسی کوچولو می کند و بعد شروع می کنه به دردل کردن به اینکه چرا رفت؟ چرا عشق واقعی نبود؟ چرا دروغ گفت و هزار چرا دیگه تو ذهنش جولان می زنند ...بعد از نیم ساعت ی شب بخیر می گوید و می رود... و دوباره چند شب بعد ..هر دو از بچه های دانشگاه بودند و هر دو را من دوست داشتم بچه های خوبی بودند تا اینکه این رابطه به هر دلیلی کات شد و دختری که هر شب گریه می کند و به می گوید چرا ؟چرا؟بهش میگم قوی باش ولی بلد نیستم به او بگویم چگونه؟به کسی که همه ی بودنش را با او خلاصه می کرد. به کسی که هنوز دوستش دارد ... کاش اگر بلد نیستیم عاشق باشیم اگر بلد نیستیم عشق بورزیم وارد زندگی یک انسان نشویم کاش کمی انسان باشیم ..
