ویرگول
ورودثبت نام
امیرمهدی جعفری
امیرمهدی جعفریزندگی کردن من مردن تدریجی بود...
امیرمهدی جعفری
امیرمهدی جعفری
خواندن ۱ دقیقه·۶ ماه پیش

غزلی برای غم

ای غم! مرا چه زود فراموش میکنی

آن دورها نشسته ای به غمم گوش میکنی

خاموش میروی و چراغِ دلِ مرا

با رفتنت چو سایهٔ خاموش میکنی

دردی است دردِ تو که در آغوش گیرمش‌

بی درد من که‌را تو در آغوش میکنی؟

رفتی و چشمِ من به امیدت بهانه کرد

آن جامِ اشکِ خون که تواَم نوش میکنی

زین روزگارِ تلخ، سیاه است سینه ام

دل را دگر از چه سیه پوش میکنی؟

چشمانِ خسته را به نگاهِ شرابِ خود

در انتظار می‌گذاری و مدهوش میکنی

شعرِ رمیده همدمِ تنهایی من است

همرازِ خاطری که تو مغشوش میکنی

ادبیاتشعر
۱
۰
امیرمهدی جعفری
امیرمهدی جعفری
زندگی کردن من مردن تدریجی بود...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید