
ای غم! مرا چه زود فراموش میکنی
آن دورها نشسته ای به غمم گوش میکنی
خاموش میروی و چراغِ دلِ مرا
با رفتنت چو سایهٔ خاموش میکنی
دردی است دردِ تو که در آغوش گیرمش
بی درد من کهرا تو در آغوش میکنی؟
رفتی و چشمِ من به امیدت بهانه کرد
آن جامِ اشکِ خون که تواَم نوش میکنی
زین روزگارِ تلخ، سیاه است سینه ام
دل را دگر از چه سیه پوش میکنی؟
چشمانِ خسته را به نگاهِ شرابِ خود
در انتظار میگذاری و مدهوش میکنی
شعرِ رمیده همدمِ تنهایی من است
همرازِ خاطری که تو مغشوش میکنی