ویرگول
ورودثبت نام
امیرمهدی جعفری
امیرمهدی جعفریزندگی کردن من مردن تدریجی بود...
امیرمهدی جعفری
امیرمهدی جعفری
خواندن ۱ دقیقه·۶ ماه پیش

غبارِ عشق

ما با غبارِ عشقِ تو از خاک زاده ایم

در عشق زنده ایم، چو بر خاک خفته ایم

جز بارِ غم نمی دهد این تک درختِ پیر

بازآ بهارِ من! که بی برگ مانده ایم

بیدادِ چشم تو که تمنای چشمِ ماست

بسیار دیده ایم و نگاهی ندیده ایم

آه از شبی که خاطره ها سَر نمیزنند

بر خاطرم که برِ غمِ تو سر نهاده ایم

پروانه وار سوختم از عاشقی ولی

زین سوختن چراغِ امیدی نشانده ایم

غم در وجودِ غم زدگان خانه کرده است

ای غم بیا که نغمه بیداد خوانده ایم

شعری بخوان رمیده که دیگر نمی رسد

آن نو‌ سفر که در رهِ او پَر کشیده ایم

آن نو سفر که در رهِ او پر کشیده ایم

ادبیاتشعر
۱
۰
امیرمهدی جعفری
امیرمهدی جعفری
زندگی کردن من مردن تدریجی بود...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید