
دلم به آتشِ بغضِ غمت زبانه گرفت
دوباره اشکِ مسافر هوای خانه گرفت
صدای غصّه من همنشینِ دلتنگی است
خموش ماندم و دلتنگی ام ترانه گرفت
از آن شبی که تو رفتی نرفته از یادم
که باز، عشقِ مرا ظالمِ زمانه گرفت
بهارِ خنده سرآمد چو تندبادِ خزان
زمان جوانی من را به تازیانه گرفت
امید، داغِ دگر بر دلِ شقایق زد
ز بس نیامدی و بذرِ خون جوانه گرفت
چه روزگارِ خوشی بود با تو بودن آه!
که تیرِ فاصله چشمِ مرا نشانه گرفت
رمیده! عشقِ تو امروز مانده بر ورقی
که شعرِ خستهات آنجا به آشیانه گرفت