
کاش همچون شبِ بی نام و نشانی بودم
میزبانِ قدمِ ماهِ نهانی بودم
تو رها گشتی و من ماندم و این خاکِ غریب
همچو تبعیدگه بغضِ جهانی بودم
چشم در راهِ بهارم که بیاید روزی
دیر گاهی است که در کنجِ خزانی بودم
شمع خاموش صدای دل من بود ولی
کاش با سوختنم شعله جانی بودم
سوسنِ تازه این باغ ندانست که من
بیدِ آزرده طوفانِ زمانی بودم
پیرمردم به جوانی که جوانی تورا
آخرین بار که دیدم چو جوانی بودم
سالها بندِ همین خاطره هایم کردی
بادِ رمّیده آزاد و وَزانی بودم
نامه عشق تو بر شعر رسانم اکنون
که در این عشق فقط، نامهرسانی بودم