
یادته وقتی بچه بودیم، آینده شبیه یه جعبه جادویی بود که همهچی توش ممکن بود؟
ماشینای پرنده، رباتهایی که کارای خونه رو میکردن، لباسای نقرهای براق، مسافرت به مریخ، و خونههایی که با یه دکمه عوض میشدن.
تلویزیونها قول داده بودن، مجلهها تصویر کشیده بودن، و تخیل ما بقیهش رو ساخته بود.
من وقتی کلاس پنجم بودم، یه انیمیشن میدیدم به اسم "جتسونها". خانوادهای که توی آسمون زندگی میکردن، یه خدمتکار ربات داشتن، و بچههاشون با اسکیت پرنده میرفتن مدرسه. توی دفتر مشقهام نقاشی میکشیدم از خونههایی که رو هوا بودن، با دکمههایی که غذا ازشون در میاومد. توی ذهنم سال ۲۰۲۵ یعنی اونجا.
حالا ۲۰۲۵ رسیده. ماشینهامون هنوز نمیپرن، و غذاهامون همچنان با زحمت درست میشن (مگه اینکه اسنپفود سفارش بدی!). ولی یه چیزی جالبه: آیندهای که ساختیم خیلی شبیه اون چیزایی نیست که تصور میکردیم، اما باز هم آیندهست، فقط... یه مدل دیگه.
بعضی وقتا فکر میکنم اون آیندهای که تو ذهنمون بود، بیشتر از اینکه واقعی باشه، یه جور پناهگاه بود. یه چیزی شبیه آرزو. یه جایی که همهچی بهتره. تمیزتر، منظمتر، راحتتر. شاید آینده برای بچههای اون موقع، چیزی بود که بهش پناه میبردن، چون حالشون اونقدرها هم خوب نبود.

الان که بزرگ شدیم، فهمیدیم آینده همیشه اونجوری که فکر میکنی نمیاد. نه تنها نمیاد، گاهی از کنارت رد میشه بدون اینکه متوجه بشی. تکنولوژی اومده، بله. گوشیهای هوشمند، هوش مصنوعی، سفرهای فضایی، ولی زندگی همچنان پر از سؤال و بینظمیه. آدمها هنوز هم دنبال معنا میگردن، دنبال آرامش، دنبال «خوب شدن» همونجور که اون موقعها فکر میکردیم توی آینده حل میشه.
جالب اینجاست که حالا وقتی به گذشته نگاه میکنم، حس میکنم اون زمان، خودِ «آینده» بود. لحظههایی که توش امید داشتیم، لحظههایی که تخیل کار میکرد، که هیچ چیز هنوز قطعی نشده بود. شاید آینده، اون تخیلها بود، نه چیزی که قراره واقعا بیاد.
گاهی وقتا دلم میخواد یه روز کامل برگردم همون دفتر نقاشی، همون صداهای کلاس، همون خیالِ آیندهای که هنوز نیومده.
نه به خاطر اینکه واقعیتر بود، بلکه چون شیرینتر بود.
چون وقتی بچهای، آینده هنوز دست نخورهست. مثل یه برف تازه.
میتونی روش هرچی خواستی بنویسی، بدون اینکه از قبل روش چیزی نوشته شده باشه.
الان؟ الان برف زیر پامونه. نوشته شده. رد خورده. افتادیم. بلند شدیم. ولی هنوز یه جاهایی توی ذهنم هست که بشه دوباره یه آینده رو تصور کرد.
یه آیندهی دیگه، شاید نه اونقدر دور.
نه پر از ماشین پرنده، ولی شاید پر از امید، از همون جنس بچگی.
و فکر میکنم، اگه بشه اون حس قدیمی رو دوباره پیدا کرد اون حس «هنوز ممکنه»، اون حس «یه چیزی قشنگی در راهه» — شاید اون وقت، آینده از نو شروع میشه.
نه تو فردا، نه تو سال دیگه
بلکه تو دلِ همین لحظه.
همین حالا.
ممنون که وقت گذاشتی دوست من:)