چند سالی است که سامانههای نرمافزاری بروبیایی در کشورمان پیدا کردهاند و اصطلاحا مد شده هر سازمانی که قصد نوسازی دارد سامانهای رونمایی میکند حال اگر آن سامانه هوشمند هم باشد نور علی نور میشود و به دستاندرکاران آن احساس فاتحان فضا را میدهد. قصد ندارم در این مطلب به نقد این دیدگاه بپردازم و با توضیح فراوان بیان کنم که سامانه یک ابزار و ایجادش شبیه ساخت بنا است و اکثر سازمانها در کشورمان بدون گودبرداری و پیریزی اقدام به ساخت سازه دلفریب خود میکنند و گوش فلک را با بیان توانمندیهای بیبدیلش کر میکنند. هدفم از نگارش این مطلب بیان ساختارهای مهم شناسایی کالاها است تا خواننده اگر با آنها آشنا نیست به یک دید کلی راجع به آن برسد.
در ایران چند ساختار شناسهگذاری کالاها و خدمات وجود دارد که مهمترین آنها عبارتند از
۱. تعرفه گمرکی HS code مورد استفاده گمرک فقط برای کالا
۲. آیسیک ISIC مورد استفاده وزارت صنعت، معدن و تجارت(معاونت امور صنایع و معاونت طرح و برنامه) و سازمان امور مالیاتی برای کالا و خدمت
۳. شناسه کالا مورد استفاده وزارت صنعت، معدن و تجارت(معاونت بازرگانی داخلی) فقط برای کالا
۴. ایرانکد مورد استفاده وزارت بازرگانی سابق برای کالاها و خدمات. در حال حاضر به صورت گسترده در دولت استفاده نمیشود اما بخش خصوصی از آن استفاده میکند
۵. ساختارCPC مورد استفاده مرکز آمار
این ۵ ساختار شناسهگذاری کالاها پرکاربردترینها در کشور ایران هستند. علاوه بر این موارد از شناسه مبتنی بر استاندارد GS1 که GTIN نامیده میشود در کشور استفاده میگردد اما ساختار درختواره مشابه ۵ ساختار بیان شده ندارد لذا در لیست ۵تایی بیان نشده است. این شناسه ۱۳ رقم است و برای محصولات تولید ایران با ۶۲۶ آغاز میشود و زیر بارکد اکثر محصولات سوپرمارکتی درج شده است.