سلام
سلامي به پهناي دغدغه هاي فكريم و تشويش هاي ذهن پر تلاطمم
چند وقتيه كه روستاي عزيزم تبديل به شهر شده،واي چه اسم خوشرنگي:شهر
اوايل فكر ميكردم قراره سطح زندگيمون بره بالا ولي زهي خيال باطل،چرا كه روز به روز مشكلات آبستن ميشن و دردسرهايي متولد ميشن كه به عقل جن هم نميرسه چه برسه به عقل آدميزاد.
خيابان اصليمون شده شبيه شتر دوكوهانه كه جون ميده با موتور پريشي از تپه هاش بالا پايين بري. كوچه هامون كه ديگه آدم وحشت ميكنه ازشون تعريف كنه ،وقتي ماشيني ميخواد از كوچه اي رد بشه انقد گرد و خاك بالا مياد كه بايد چراغ مه شكن روشن كني كه بتوني بقيه مسير رو ادامه بدي.
براي مردمِ غمگين زندگي در شهر آسان تر است.در شهر انسان ميتواند صد سال زندگي كند،بدون آنكه متوجه شود مدتهاست مرده و تبديل به خاكستر شده است.
واي از اين كابوس بي پايان.
نويسنده:امير تقوي خوشه مهر