
سلام، امیدوارم که حالتون خیلی بد نباشه. من خیلی وقت بود که دیگه پست نمیذاشتم اما نوشتن همیشه برام یک تراپی بوده و وقتی مینویسم میتونم خاطرات بد رو فراموش کنم البته تا حدودی. تو این پست به این سوال جواب میدم: «آیا چیزهایی که تو تحصیل در محیط آکادمیک دانشگاهی در رشته کامپیوتر به دست میاریم قابل جایگزینی با چیزی خارج از دانشگاه هستند یا خیر؟»
اول اینکه بگیم مثلا درس x دانش پایهای علم کامیپوتر هست به این معنا نیست که این دانش باید حتما از محیط آکادمیک به دست شما برسه و شما از هر راهی این علم رو به دست بیارید قابل قبوله. پس مهم بودن مفاهیم x به این معنا نیست که شما حتما برای یادگرفتن x باید به دانشگاه بری.
دوم اینکه رشته کامپیوتر از رشتههای استثنایی هست که انحصار دانشگاه ازش گرفته شده و مدرکاش هم آنچنان قابل استناد نیست و شما حتی اگه از خفنترین دانشگاههای دنیا هم مدرکتون رو بگیرید بازم موقع ورود به بازار کار از شما مصاحبه میشه و اگه تو مصاحبه خوب عمل نکنید رد میشید.
خب حالا بریم سراغ درسهایی که از نظر من مهمترین درسهای موجود در چارت درسی رشته کامپیوتر هستند که برای وارد شدن و پیشرفت کردن در دنیای Software Engineering لازم هستند:
مبانی کامیپوتر
برنامه نویسی پیشرفته
شبکه
دیتابیس
ساختمان داده
طراحی الگوریتم
سیستم عامل
برنامه نویسی وب
این به این معنا نیست که درسهای دیگه غیرکاربردی هستند، مثلا شما اگه علاقهمند باشید که وارد بازار کار سخت افزار بشید باید علاوه بر این درسها روی مدارهای منطقی، معماری کامپیوتر، مدارهای الکتریکی، مدارهای الکترونیکی و ... تمرکز کنید اما اگه صرفا علاقهمند باشید که وارد بازار کار نرم افزار بشید از نظر من هیچ اجباری برای این درسهای سخت افزاری و برقی نیست.
از نظر من کارگاهها (workshop) به شما مهارتهایی اضافه میکنند که به راحتی قابل جایگزینی نیستند و مثلا درسهای مبانی کامپیوتر و برنامه نویسی پیشرفته تنها درسهای ۳ واحدی هستند که تو کارگاهها برگزار میشن و وقتی که استاد تدریس میکنه دانشجو هم با کامپیوتر تمرین میکنه و همون لحظه علاوه بر مشاهده تجربه هم انجام میشه و یاد میگیره. متاسفانه این کارگاهها اکثرا برای درسهای دیگه یک واحدی هستند و کلا درس یک واحدی خیلی جدی گرفته نمیشه. پس از نظر من بهترین قسمت رشته کامپیوتر همین دوتا درس هستند.
همه درسهای دیگهای که به صورت کاملا تئوری و برمبنای مشاهده دانشجو به صورت استاد متلکم الوحده روی تخته و کاغذ تدریس میشند و دانشجو هیچ تجربه عملی بهش اضافه نمیشه در کل این کلاسها بیشتر شبیه سینما هستند و دانشجو صرفا باید ساکت بشینه و به استاد گوش بده و جزوه بنویسه. خب بدیهیه که همه اینا با ویدیوهای آموزشی قابل جایگزینی هستند.
مهمترین مزیت عدم وجود محدودیت در منابع درسیه:
وقتی شما تصمیم بگیرید که به صورت خودآموز و با ویدیوهای آموزشی یادبگیرید دیگه نیازی ندارید که حتما منابع فارسی و منابع کنکور رو مطالعه کنید و میتونید مستقیم از منابع انگلیسی استفاده کنید و از ترجمههای بسیار نامناست دور بشید.
میتونید از منابع آپدیت استفاده کنید، سوم اینکه تو ویدیوهای آموزشی از Multi Media استفاده میشن و شما بجای اینکه مثلا پیشمایش درختی رو پای تخته با نقاشیهای استاد ببینید، با انیمیشنهای بسیاری حرفهای میبینید و خب راحتتر و بهتر یاد میگیرید.
وقتی خودتون self-study میکنید، این فرصت رو پیدا میکنید که بجای فقط حفظ کردن منابع کنکور ارشد کامپیوتر، تمرکزتون رو روی یاد گرفتن مهارتهای Solution Engineering بذارید که مخصوصا تو درسهای طراحی الگوریتم، ساختمان داده و سیستم عامل این تمرکز بسیار واجب و حیاتیه.
از نظر من، بله!
من خودم این دوتا رو قبل از دانشگاه و تو هنرستان یاد گرفتم و دیدم کسانی رو که به صورت کاملا خود آموز برنامهنویسی رو یادگرفتن و همین الان مشغول به کار هستند. در کل بنظرم شاید دانشگاه تو این دوتا درس کار شمار رو تا حد زیادی راحت بکنه اما به این معنا نیست که این دو درس رو هم حتما باید تو دانشگاه بخونید.
بنظر من برید! بخاطر سربازی بیشتر :)) اما خب در کل یه سری مهارتهای نرم شما تو دانشگاه به واسطه کار گروهی به دست میارید که خیلی مهم هستند. البته ممکنه شما این مهارتهای رو تو مدرسه هم به دست بیارید و این خیلی به عوامل مختلف بستگی داره اما خب دلایل اصلی که من پیشنهاد میکنم یادگرفتن کار گروهی و دوست پیدا کردنه. چون بنظرم این دوتا بسیار مهم هستند و شما اگه این دوتا رو به دست نیارید منزوی میشید و دچار افسردگی. البته اگه برید دانشگاه و توی هیچ کار گروهی نخواید شرکت بکنید، خب تقریبا میشه گفت که مهمترین مزیت دانشگاه رو از دست میدید.
متاسفانه سیستم آموزشی ما بر اصول و اکثرا بر پایه تخته و کاغذه و در بیشتر مواقع بر پایه حفظیات هست پس بهتره که ماهم رشتهمون رو بر همین اساس انتخاب کنیم. بنظرم مثلا اگه یه نفر بره ریاضی و آمار بخونه و تو همون دانشگاه به صورت مهمان سر کلاسهای مبانی کامپیوتر و برنامه نویسی پیشرفته بشینه خیلی برد کرده! یا مثلا یه نفر بره زبان انگلیسی یا آلمانی بخونه و درکنارش کامپیتور رو هم یادبگیره. کلا بنظرم خوبه که شما تمرکز اصلیتون رو گذاشته باشید رو یاد گرفتن مهارت و وارد شدن به بازار کار نرم افزار و در کنارش هم یه لیسانس رو به صورت یواش یولش تو یه رشته دیگه ادامه بدید تا هم از سربازی در امان باشید و هم مزایای دانشگاه رفتن رو به دست بیارید.
اینم بگم که این استدلال که یه عده میگن "ما مهارت x رو از درس y یادگرفتم پس y بهترین راه برای به یادگرفتن x هست و همه باید این راه رو برن" کاملا اشتباهه و ممکنه ۹۹ درصد از y به دردنخور باشه و راههای بسیار بهتر و سادهتر برای به دست آوردن x وجود داشته باشن.
تو درس زبان ماشین و اسمبلی کلی Interrupt حفظ کردم که قطعا بعد از امتحان همهشون یادم رفته، درسهایی که باید به صورت عملی تدریس بشند و به صورت عملی هم امتحان گرفته بشند رو به صورت تئوری گذروندم که خب طبیعتا فقط حفظ کردم و به باید بگم که هیچ چیز به دردبخوری به دست نیاوردم، حفظ کردن کلی فرمول تو مدار منطقی، حفظ کردن یک عالمه فرمول تو ریاضی مهندسی و معادلات دیفرانسیل و کلی مثال دیگه.
در حال حاضر یه چیزهایی از درسهای برنامه نویسی پیشرفته، سیستم عامل، ساختمان داده، یه چیزهای اندکی از طراحی الگوریتم، یه چیزهای اندکی از شبکه و یه چیزهای اندکی از درس بانک اطلاعاتی به دردم میخورن و داخل شغلم ازشون استفاده میکنم. بقیهاش چی؟ حتی اسم خیلی از اون درسها رو هم یادم نیست و اصلا هم نمیخوام اسم خیلی از اون درسها رو به خاطر بیارم.
زبان ماشین و اسمبلی، نظریه زبانها، طراحی کامپایلر، طراحی و پیاده سازی زبانهای برنامه نویسی، سیگنالها و سیستمها، مدار منطقی، ریاضی1و2، فیزیک1و2، آزمایشگاه فیزیک، ریاضی مهندسی، معادلات دیفرانسیل و همه دروس عمومی.
خب من یکم راهم با بقیه آدم ها تفاوت داره چون اول رشته دبیرستانم تجربی بود سال آخر دیپلم به کامیپوتر هنرستان فنی و حرفه ای تغییر رشته دادم. یکی از خوبی های هنرستان اینه که میدونی علاقهات چیه و مشکل انتخاب رشته برای دانشگاه نداری و فقط باید شاخه انتخاب کنی. مثلا برای ما دوتا شاخته فناوری اطلاعات و نرم افزار وجود داشت. کاردانی رو شمسی پور خوندم و کارشناسی رو علم و فرهنگ. هم جای دولتی درس خوندم و هم جای غیرانتفاعی. دانشکده شمسیپور با وجود اینکه دولتیه حتی نزدیک به دانشگاه های برتر ایران هم نیست برای اطلاعات بیشتر میتونید پست تجربه من از تحصیل در دانشگاه فنی و حرفه ای شمسیپور رو بخونید. متاسفانه من از دانشگاه دولتی شانس نیاوردم و وضعیت علم و فرهنگ هم چنگی به دلم نزد.
من خودم اگه سربازی معاف بودم همون ترم اول انصراف میدادم و میرفتم مجتمع فنی و شروع میکردم به دیدن ویدیوهای آموزشی. در کنارش هم از صبح تا شب زبان انگلیسیم رو قوی میکردم. به نظرم اگر شما هم سربازی معاف هستید و دانشگاه برتر کشور قبول نشدید همین کار رو بکنید. اگه سربازی معاف نیستی ولی پارتی داری و مطمئنی که با مدرک دیپلم هم بهت سخت نمی گذره سعی کن اول علاقه و استعدادت رو پیدا کنی بعد برو سربازی و چندتا کتاب بخر و تو این دوسال بخون و ویدیو آموزشی ببین بعد از اینکه سربازیت تموم شد هم همین علاقهات رو سفت بچسب و ولش نکن. به غیر از مجتمع فنی و ویدیو آموزشی هم سعی کنید که از بقیه ابزارهای آموزش رو هم استفاده کنید.
بازم تاکید می کنم حواستون باشه که یهو جو گیر نشید با مدرک دیپلم برید سربازی. سربازی بردگی کامله و شما هیچ اختیاری از خودت نداری، فقط باید هرچی بهت دستور دادن بگی چشم و هیچ حق سوالی هم نداری، میتونن هر بلایی که خواستن سرت بیارن و تو حق هیچ اعتراضی نداری. کلا این حرف ها که میگن برای دفاع از وطن و اینا همش الکیه و دلیل اصلی باقی موندن سربازی گرفتن نیروی کار مفت و رایگانه وگرنه همه میدونن که با چندرغاز حقوق سربازی معلومه نمیشه از وطن دفاع کرد و فقط دنبال نیروی کار رایگان (برده) هستند.
حتما اگه براتون سوالی پیش اومده کامنت بذارید. راستی من یه پادکست هم دارم که میتونید اینجا بهش گوش بدید.