
این نوشته خطاب به مسئولین محترم دانشگاهها و اساتید گرامیست. امیدوارم دستکم یکیتون بخونه و کمی تأمل کنه.
بیایید با هم صادق باشیم؛ آموزش عالی ما به جای آنکه پلهای برای رشد باشه، بیشتر تبدیل شده به مسیری فرسایشی برای لهکردن علاقهها، استعدادها و انگیزهها. حالا اگه بخواید یه راهنمای قدمبهقدم برای نابود کردن یک نسل از دانشجوها داشته باشید، اینجا براتون نوشتم:
درسهایی که واقعاً تو همه شاخههای رشته به درد میخورن رو نذار توی چارت، ولی اونهایی که فقط به درد یک درصد از دانشجوها میخوره، حتماً اجباری کن و سه واحد هم براش بذار.
استاد بیسواد بفرست سر کلاس، اما با اختیار تام. بهش بگو هر کی اعتراض کرد، بندازش. بشین توی دفترت راحت، چون این استاد خوب بلده چطور سیستم رو اداره کنه.
بودجه رو بگیر و ۹۰ درصدش رو بذار تو جیبت. غذای دانشجوها؟ مهم نیست، حتی اگه بمیرن هم دستشون به جایی بند نیست.
استخدام استاد بیسواد هم کلی سود داره: هم ارزونه، هم حرف نمیزنه، هم نمیفهمه.
اساتید محترم! لطفاً زبان نفهم باشید. وقتی دانشجو باهاتون حرف میزنه، فقط سرتون رو تکون بدید و آخرش بگید: "حرف من درسته."
کتاب سی سال پیش رو هم بگیرید دستتون و بدون ذرهای تغییر همون رو درس بدید. اگه کسی گفت این مطالب قدیمیه، بگید قانون وزارت علومه.
اطلاعاتتون رو همونجایی که زمان دانشجوییتون بود نگه دارید و چیزی یاد نگیرید. سعی کنید هیچوقت وجودتون فرقی با نبودتون نداشته باشه.
اگه کسی اعتراض کرد، بگو: "کار استاد اینه که فقط سرنخ بده، بقیهاش با خود دانشجوعه." اونقدر این جمله رو تکرار کن که دانشجو با خودش فکر کنه: "پس من اصلاً چرا اومدم دانشگاه؟"
از ۱۰ صفحه درس بده، از ۲۰۰ صفحه امتحان بگیر. یا اصلاً بشین فکر کن کدوم سوالها رو هیچکس نمیتونه جواب بده، همونا رو بده تو امتحان.
بعد برو ژست استاد خفن رو بگیر که به کسی الکی نمره نمیده.
دانشجوها رو با تمرین و پروژه خفه کن. مخصوصاً برای کارگاهها، کلی گزارش کار بخواه. کاری کن که خارج از کلاس بیشتر از داخل کلاس کار کنن.
وقتی دیدی دیگه وقت تفریح ندارن، یعنی داری موفق میشی. سعی کن تا میتونی فشار روانی وارد کنی که افسردگی، اضطراب و بیانگیزگی نتیجهی مستقیم کار تو باشه.
نقاط قوت دانشجو رو نبین، فقط بچسب به نقطهضعفهاش. مرتب بگو: "شما هیچچی نمیشید." کاری کن که حتی انگیزهی تلاش کردن هم از بین بره.
پروژه رو سخت بده، بگو با داکیومنت تحویل بدید، بین تحویل و دفاع فاصله بنداز و اگه توی این فاصله چیزی تغییر کرد، قبول نکن. این آزار روانیِ کامل و هنرمندانهست.
به دانشجوی شاغل توهین کن، بگو: "اگه پول نداری، غلط کردی اومدی درس بخونی." و مطمئن باش که همین یه جمله، برای لهکردنش کافیه.
کلاس رو ول کن، بگو دانشجومحوره، همهچی رو بنداز گردن ارائههای دانشجوها. بعد هم همهچی رو ول کن و برو.
در نهایت، وقتی دیدی دانشجوت حتی اگه دانشگاه رو جدی نگیره، ولی یه گوشهی ذهنش هنوز درگیر فشاریه که تو ایجاد کردی، وقتی دیدی به چیزی علاقه نداره، دیگه حتی درست فکر هم نمیکنه و هیچ کاری نمیتونه انجام بده، بدون که موفق شدی.
اگه دیدی ناامید شده، بیانگیزهست و دلش نمیخواد ادامه بده، تبریک میگم! تو یک دانشجو رو کشتی. برو سراغ بعدی.
از ایمیل استفاده نکن. فقط سیدی و دیویدی. اگه کسی یه فایل آورد، بپرس چرا AutoRun نداره؟
دانشجو رو برای یه امضا بکش تا ته دانشگاه. نذار هیچچیز آسون پیش بره. سختگیری بدون هدف، هدفه!
و در نهایت، مهمترین نکته: از بدترین روشهای فیلتر استفاده کن. هیچ توجهی به علاقه یا استعداد فرد نکن.
مثلاً من متولد ۱۳۷۹ هستم و دارم در رشتهای درس میخونم که سرفصلهاش مربوط به سال ۱۳۷۸ه! یعنی محتوای درسی از خود من قدیمیتره.
تو رشتهای مثل کامپیوتر، که هر روز داره متحول میشه، سرفصل ۲۰ سال پیش یعنی یه فاجعه. ولی خیالت راحت، اگه کسی هم ایراد گرفت، بگو: "همهاش علوم پایهست، باید بخونن."
و اگه باز هم پافشاری کرد، بگو: "نمیخوای؟ انصراف بده."
و البته خیالت راحت باشه؛ تا سربازی هست، کسی انصراف نمیده. پس هر فشاری دلت میخواد بیار، هر فحشی دلت خواست بزن، صدایی درنمیاد...
دانشگاه باید جایی برای شکوفایی باشه، نه دفن استعداد.
اگه از هرکدوم از این مراحل خندیدی یا ناراحت شدی، شاید وقتشه یه نگاهی بندازی به سیستم آموزشیمون و از خودت بپرسی: "من کجای این چرخهام؟"
اینها سطرهاییست که از دل روزهای تاریک سال ۹۸ بیرون اومد؛ روزهایی که هنوز فراموش نشدهاند و نخواهند شد.