نمیدونم باید از کجا شروع کرد به نوشتن، از روزگاری که داره به سرعت برق و باد میگذره یا آینده ای که تیره و تاریک تر از همیشه ست!
آره، من صدای نسلی هستم که تموم آمال و آرزوهامون تو بالا و پایین شدن های نمودار دلار-ریال از بین رفت. صدای نسلی که آرزوش شد داشتن یه گوشی به روز که دیگه نمیتونه حتی با قیمت 40م هم بخره...
همیشه وقتی اوضاع و این شرایط مملکت رو میدیدم به این فکر میکردم که تا کی باید تحمل کرد؟ تا کی باید صبر کرد و امیدوار بود به تیتر هایی مثل "افزایش ارزش ملی"، "افزایش صادرات غیر نفتی"، "اقتصاد مقاومتی" و و و از این دست شعار های عوام فریب و تحریک کننده ی روحیه جنگندگی ما ایرانیا!
به قول یکی از بچه ها شاید یه روز من برگردم به 18 سالگیم اما دلار هیچوقت هزار تومن نمیشه :)
نظرتون؟
پ.ن: یه جوون 21 ساله ی عمران خون، ناراضی از مملکت