سلام. من امیرم، قبل از هرچیزی بگم من ۱۵سالمه و متولد 1384 هستم. الان ۳شبه و من دیروز ۱۲ و نیم خوابیدم الان ولی خوابم نمیاد:/ از الان بگم این مقالات لزوما قرار نیست مفید یا خفن باشن چون هرچی ذهنم بیاد تایپ میکنم تا خودمو خالی کنم.
ازونجایی که دیگه نمیخوام توییتر رو مورد عنایت قرار بدم تصمیم گرفتم درقالب مطالب توی ویرگول، بعضی انتقادات و اعتقاداتم رو باهاتون درمیون بذارم.
داستان امشب از این قراره چرا حس ناراحتی میتونه واسه ما مفید باشه و چرا ما نباید همیشه شاد باشیم و فکر چیزکلک بازی باشیم. قطعا احساس خوب چیز خوبی هست و هممون خواهانش هستیم ولی احساس خوب لزوما احساس شادی نیست. من روانشناس نیستم ولی میدونم که ناراحتی احساسی هست که باعث میشه ما به عمق قضیه فکر کنیم. دقت کنید هیچوقت با لحن شوخی نمیشه جدی حرف زد ولی چسناله همیشه جواب میده. این تاثیر حس ناراحتی هست.
اولش دوست دارم بهتون بگم احساسات واقعی نیستن، یعنی ببین من الان یه خبری میبینم خیلی ناراحت میشم حتی گریه میکنم! ولی فردا شاید هرچهقدر زور بزنم نتونم ناراحت شم سر اون موضوع چون احساسات گذرا هستن و توی وجود ما سفره پهن نمیکنن. گاهی هم که کلا مغزمون هنگ میکنه مغزمون و باید اون کاری که انجام میدیم رو بزاریم فردا که این بحث جداست. شاید واسه همینه پیشنهاد ازدواج رو میگن عروس باید فکرکنه:)
پس باید چسناله را دوست بداریم. چون احساساتمون رو فعال میکنن و به عمق موضوع میریم. مثلا "GFم گذاشت و رفت به شخم چپم" بهتره یا " چطور تونستی با احساساتم بازی کنی؟" خلاصه که همین دیگه.
ذهن من و هممون آرام نمیگیره ولش کنی تا فردا تایپ میکنه برات چون همیشه درحال تجزیه تحلیله پس خیلی بهش توجه نکنید چون درگیرتون میکنه. منم اگه ول نکنم این مقاله نامحدود جلو میره خاطر همین همینو داشته باشید انشالله بتونم واسه مقالات بعدی یکمی دقت کنم و با تحلیل بنویسم الان حتی برنمیگردم ببینم چی نوشتم.
خدافظتون. اینستا و خصوصا توییتر منو با آیدی amiramdie دنبال کنید.