کلمه "ماجرا" همواره در هاله از ابهام است و این شکِ مرتبط باعث می شود این سوال مطرح باشد که،
این اسم برای چه جنس سرگذشت هایی کاربرد دارد؟
به عنوان مثال آیا می توان پرسید:
"ماجرای کودک-همسری چیست؟"
این پرسش می تواند جویای حقیقی "سرگذشت" کودکانی که به سن مناسب برای مواجه شدن با رخدادی مهم نرسیده اند اما دچار آن می شوند و یا صرفا محرک "کنجکاوی" هر یک از ما به عنوان یک غریبه باشد.
چنین امری بطور مطلق بستگی به هر شخص دارد، که افکار خود را چه زمان و چطور بیان کند.
چرا که قدرت مطلق برای "کنترل منظورِ ذهن"، فردی است که صاحب ذهن می باشد.
با این اوصاف، اصلی ترین اقدام یافتن حدود قدم ها به سمت مسئله است.
به این معنا که اظهار نظرات تند و آتشین از یک سو، و سکوت و پرهیزهای افراطی از سوی دیگر هر دو اشتباه هستند.
زیرا باید متوجه باشیم که بعد از یافتن مسیر درست هر موضوع می توان به مقصد نهایی یعنی جهت دهی صحیح افکار برای برداشت های نزدیک به واقعیت رسید و در نهایت دیدی محیطی مناسبی به موضوع خواهیم داشت. و هرچه تعمل و تامل ما در حقیقت و واقعیت بیشتر باشد، دیدگاهی جامع تر خواهیم داشت.
کودک-همسری نیز از این حکم جدا نیست.
بنابراین، گریزی بر واکنش های افراد جامعه و پیش بینی های قانونی نسبت به این مسئله، بسیار برای هر یک ما کمک کننده خواهد بود.

تنها در این صورت است که می توانیم رو به رو شدن مادری نوجوان در مرحله اول با نگاه های متعجب دکتر (پس از طرح این پرسش که دارو ها برای جنین خطر ندارد؟) و در مرحله دوم با پاسخ ناخودآگاه او (که می گوید: عذرخواهی می کنم. نمی دانستم شما همسر ایشان هستید. من فکر کردم دختر و پدر هستید.) را تا حدودی صحیح تصور کنیم. و سپس با درک بهتری حالات روحی و جسمی این مادر نوجوان را وقتی وضع حمل او با امتحانات پایان سال مدرسه مصادف می شود یا اینکه چگونه در بیمارستان گوشه چشم پرسنل و دانشجویان را تحمل کرده است را در ذهن مجسم کنیم. و به دیدگاهی منطقی پیرامون شرایط و تصمیمات پدرِ این مادر نوجوان دست پیدا می کنیم آنگاه که دست داماد همسن خود را می فشارد.
ما هستیم که در کنار هم "جامعه" را تشکیل می دهیم.
هر یک از ما موظف هستیم، قبل از ورود به هر مسئله مجهز شویم. و تجهیز ممکن نیست مگر کسب اطلاعات کافی به شرح آنچه که بیان شد.
تلگرام: amirali_besharati
امیرعلی بشارتی؛ مشاوره حقوقی در مشهد