نه که رؤیایی نداشته باشیم، داریم. اما گاهی رؤیا هم از ما کنار میکشد. و آنوقت، تنهایی فقط نبودن دیگران نیست؛
نبودنِ خودت است در آینهٔ فردا.
پیش از آنکه به رؤیا پناه ببرم، اینگونه در دل خودم گم شدم:
رفیقی نماندهست جز فکر خامم
که پیچیده شبها به دور کلامم
در این خواب بیرنگ، بیمرز، بینور
نه آغاز پیداست، نه خطِ تمامم
بعد، دویدم. ورزیدم. خواستم بجنگم، حتی اگر همهچیز در رویا باشد. اما آنچه مانْد، صدایم نبود؛ سایهام بود.
این شعر، زادهی همان لحظهست — جایی بین خواستن و نداشتن، بین امید و خاکستر:

به هر سو دویدم به امید فردا
نماند از من اما، نه دلی، نه رؤیا
ز تنهاییام کوچهها پُر ز فریاد
به دیوار گفتم، نگفتند "آریا"
شدم ماهیِ مانده در تنگ شبها
که باور ندارد به رودی، به دریا
ورزیدم از اشتیاقِ خیالم
نه دستی، نه چشمی، نه یاری، نه تقوا
دلم خواست روزی بخوابم در آغوش
نه بالش، نه شب بود، نه مهر، نه مولا
من و بوی خاکی که باران نبردهست
من و پای خسته، من و خوابِ بیجا
بگو ای غریبی که میآیی از شب
نماندی چرا در غبار تماشا؟
همهچیز گفته شد...
و حالا چیزی جز «سکوت پس از رویا» باقی نمانده است.
نه بغضی برای فریاد، نه خیالی برای دویدن. فقط یکجور خستگیِ لطیف؛ مثل خاکی که باران را فراموش کرده.
اینجا دیگر رویا هم خواب است.
و این، آخرین زمزمهٔ من است برای تو، برای خودم، برای هرکسی که «بیپناهی» را فهمیده:
نه برگی، نه بادی، نه عهدی به جا ماند
فقط ردّ پایی زِ رفتن، رها ماند
نه اشکی، نه آهی، نه حرفی برایم
فقط خستگی بود و یک "کاش" تا ماند...
امیدوارم لذتی ببرید از کلمات اهل دل؛
روزگار تون به شادی و آرامش دلهاتون هم... خب برقرار
✍🏻قلمی به دست، امیر(افگار)