به نام خداوند جان و جهان...
در روزگاری که کلمات از معنا تهی میشوند، شعر، واپسین پناهگاه دلهای عاشق است.
و گاهی، دل، چنان لبریز از تمنای دیدار میشود که هیچ واژهای جز "جانا" نمیتواند فریاد درونش را بازگو کند.
این شعر، نجواهای دلیست که در تمنای یک لحظه دیدار، صدبار به فراق مبتلا شده…
نه از سر شکایت، که از سر شوق و شورِ عاشقی.
بگذارید این واژهها، آرام از دل به جانتان جاری شود

دیدارِ تو مونسِ زمان است، جانا
یک بار نه صدبار فراغ است، جانا
بگذار دم خانه نشینم به اختْیار
اینبار تو آن گونه ببینم، جانا
بسیار تو را حرف بهارانی دارم
بنشین کنارم تو سپیدرو، جانا
بنشین که غزلها درین دل به تو دارم
پندار همه قافیهها را، جانا
دیدار تو بشکافت دلم، جان و جهانم
دیوانه و مدهوش شدم جان، جانا
این جانوجهانم که جام بر لب عشق است
دیوانه که شد این دل غافل، جانا
بسیار بگشتم و زیبایی نشنفتم...
بگذار ببینی، که شِکفتم جانا
میدانید...
شاید عشق، آنگونه که در کتابها نوشتهاند، همیشه صبور، آرام و شاعرانه نباشد.
اما گاهی همین واژههای ساده و تکرار نام «جانا» میتواند معجزهای در دل شب باشد.
اگر این شعر، در دل شما هم جرقهای از حس یا خاطرهای روشن کرد، برایم بنویسید.
دلها شاید با همین واژههای کوتاه، به هم نزدیک شوند.