.به نام او که وفا را در دل ما نهاد.
این نخستین شعر از مجموعهایست که در آن از "وفاداری" مینویسم.
وفاداری به عشق، به قول، به خویش...
شعری که در ادامه میخوانید، حاصل ساعتی دلسپردگیست به خیالی از صداقت و پایداری. اگر جایی از آن با دلتان یکی شد، بدانید که این واژهها از دل برخاستهاند.

این بار تورا خوانم ای یار، وفادار
بگذار دهم شانه به شانه، وفادار
همراه منی تو که چُنان دست بدادی
میمانم ازین پس چنان گوی، وفادار
زین دامِ گران داده به تو حرفِ زمان را
با تو که جهان گویم ازین پس، وفادار
از بندِ جهان بُریدهام بهر تو یارا
با تو بشوم حامی و سردار، وفادار
من دانه به دانه، در مدح که خوانم؟
میدانم از این پس، تو میدانی، وفادار
این بار تو را نام دهم، نامِ کَمالی
بگذار همه دانند این نام، وفادار
ای آه و صد آه چنان نامه بدادی...
کزین نامه همه دق کنند یار، وفادار
دستی که به من دادی و جانم به نگاهی
مانم به تو تا آخرِ تکرار، وفادار
من مانم و این یار، به آتش را کِشینم
بر دوش گرانَت نگذاردم ، وفادار ...
اگر احیاناً جایی در این واژهها، خودتان را دیدید یا تصویری از کسی در خاطرتان جان گرفت، خوشحال میشوم با من در میان بگذارید.
آیا شما هم هنوز به "وفاداری" باور دارید؟
ایده، عقیده، نظر های گرانبهایتان را پذیرا هستم.
🕯️ارادتمند امیر (افگار)
سپاس از همراهیتان 🌿