گاهی شب فقط یک ساعت از روز نیست؛ گاهی یک حس است، یک سنگینی عجیب روی شانههایت...
مثل وقتی که همه خوابند اما تو بیداری و به سقف ها خیره.
ابرها پشت هم رد میشوند، باد سرد لابهلای پنجره میپیچد، و تو فکر میکنی این تاریکی قرار نیست تمام شود.
ولی یک جایی، در عمق قلبت، صدای آرامی میگوید:
«صبور باش... وقت سحر میرسد.»
شاید همان صدا دلیل شده که هنوز اینجایی.
شاید تمام دلیل بودن، همین امید کوچک باشد که تو را به صبح میرساند.

ای دل افسرده مشو، وقت سحر میرسد
زان شبِ بیانتها، مهر نظر میرسد
ابر سیه رفتنیست، جان تو تابنده باش
شعله شو از سینهات، شمعِ شب افکنده باش
هر که در این ظلمت است، همدم نوری شود
هر که فتد در زمین، یار صبوری شود
گریه مکن، خنده زن، چونکه در این بزم سرد
آتش جان میزند، شاخهی خشک از نبرد
زان سوی دیوار شب، نغمهی جان میرسد
بانگ خدا در دل است، گرچه نهان میرسد
نالهات آواز شد، در دل افلاکها
مرغ دل آزاد شد، از قفس خاکها
پس منشین زار و سرد، خیز و در آتش بدو
آتشی از عشق کن، تا که شوی رنگ نو
و بعد از همهی اینها، میفهمی که تاریکی فقط یک گذرگاه بوده. «هر چه سختتر، نزدیکتر به روشنایی».
همیشه یک نقطه هست که باید از جا بلند شوی، حتی اگر زانویت زخمی باشد.
همیشه یک روز میرسد که خورشید، روی تمام زخمهایت میتابد و میگوید: «دیدی تمام شد؟»
📌 نویسنده و شاعر: امیر باباجانی تخلصی به افگار
برای تمام دلهایی که هنوز به سحر ایمان دارند.
روز و شبتون زیبا، امیدتون پا برجا، و آرامشتان بر قرار🤝🏻