به نام آن خدای صاحبِ دل که او را هر دو عالم داد عادل

امروز بعد از مدتها به گذشته سفر کردم... از نوشته های دوران کودکی (که در رویا های خودم فیلمنامه ای شاهکار بود) تا نقاشی های دوران طفولیت، ولی بعد رو به جلو اومدم.
کلاس نهم، سر درس ادبیات فارسی... به قول استاد عزیزم هنرِ عاشقان؛ ایشون موضوعاتی دادند که یکی از آنها راجب تاسوعا و عاشورای حسینی بود... یادش بخیر
رفتم تو رویا، مثل همیشه غرق در افکار شدم
یاد شعری افتادم از جناب غلامرضا سازگار(میثم)، شعری که در گشت و گذار هایم شنیدم و خواندم:
طفل همیشه عاشق، سرباز شیرخواره
مادر شود فدایت، یک خنده کن دوباره
بر همین کلمات نوشتم و نوشتم... یادش بخیر
اولین شعرم رو بدین گونه نوشتم و آرامش وجودم رو گرفت.
یک خنده کن دوباره، ای طفل شیر خواره
طفل همیشه عاشق، سرباز شیر خواره
دانم که بر نیاید لبخندی از لب خشک
دانم چه سخت باشد، لبخندِ خوننگاره
دانم که سخت باشد تر نشود لب خشک
دانم چه سخت باشد بودن دراین ترانه
دانم چه درد دارد، این دشتِ غمسرشته
دانم چه سخت باشد، ماندن به این کناره
دانم چه درد دارد بودن در این مکافات
دانم چه سخت باشد، سردرگمی و آفات
گریه نکن اصغرم، عباس با آب رسد
تر میشود لب خشک، باز میشود ترانه
اینگونه به شعر نویسی علاقه پیدا کردم... به هنرِ عاشقان
امیدوارم همهمان به علاقهمان برسیم... به آن خواستهٔ قلبی
🕯️ارادتمند شما، امیر افگار