در هیاهوی پر سروصدای این جهان، گاهی دل آدمی چیزی نمیخواهد جز یک نگاه ساده، یک لبخند بیمنت، یک واژهٔ بیپیرایه: رفیق.
رفیق یعنی آنکه اگر هزار بار بیدلیل دلت را خالی کردی، یک بار با لبخند پرش میکند.
رفیق یعنی اگر شب از غصه خوابات نبرد، خودش را صبح کرده تا فقط برایت بگوید: «بلند شو، هستم.»
در روزگار ما، که واژهها گاه پوچتر از سکوتاند، رفاقت آن شعر ناگفتهایست که هنوز هم معنا دارد. اگرچه رفیق واقعی کم است، ولی اگر بود، دیگر بیپناه نیستی.
شعر زیر، زمزمهایست صادقانه، از دل برای دلی که مانده، برای رفیقی که رفته یا برای رفیقی که همیشه هست...
تقدیم به همه رفقای عزیز تر از جان

بالابر عشقی تو، رفیقم
همواره بهاری تو، رفیقم
باران بهاری چه سود دارد؟
وقتی همواره رفیقی، رفیقم
سالیان سال، گذر گذر
میدانم که میمانی، رفیقم
روزی از روزها خندهکنان
گفتی که میدانی، رفیقم؟
از روی تو خورشید برآید به دلم
میدانم که میدانی، رفیقم
تو صفایی در شروع روشنی
با رشادت تو میخوانی، رفیقم
امشبی را تو بخند، میدانم
گر بخندی، دنیا بخندد، رفیقم
اگر رفیقی داری که با همهٔ تلخیهای زندگی، باز تو را به لبخند رسانده، دستاش را رها نکن.
اگر نیست، خودت برای کسی رفیق باش. رفاقت، معامله نیست؛ هدیهایست که بیتوقع تقدیم میشود.
بزرگی میگفت، رفیق همیشه پشت رفیق نیست... رفیق اونیه که در شرایط خطر رو به روت قرار بگیره. نگذاره بیشتر از آنچه که بودی در باتلاق سختی فرو بری.
همین حالا، به رفیقت بگو که هست، و بودنش جهان تو را زیباتر کرده است.
و اگر دلات برای رفیقی تنگ شده که دیگر نیست، این شعر را به یادش بخوان..