بهنام آفرینندهٔ شوقِ در دلها، سخنم را آغاز میکنم؛ سلام✋🏽

به آب گفتم که گر راهِ خانه را بلدی
مرا بسپر به راهی که بیصدا بلدی
هنوز آینه از گریههای رود پُر است
تو رازِ رفتنِ موجِ بیریا، بلدی
تمامِ عمر دویدم به جستوجوی خودم
تو از کدام تماشا مرا جدا بلدی؟
وضو گرفتم و دیدم که آب، نامِ تو بود
چه خوب سورهی بارانِ دلگشا بلدی
چنان زلال که در قطره، آسمان پیداست
تو شور زندگی در ذره ها را بلدی...!
نه رود ماندم و نه ابر؛ در تو گم شدهام
تو شیوهی سفر از خویش تا خدا را بلدی
کسی که تشنه بماند کنارِ چشمه، منم
تو تلخیِ عطشِ آبیِ آب را بلدی
ببار بر دلِ این دشتِ بیباران، باران
که سبز کردنِ ما را بیریا بلدی
من از تبارِ همان آبِ بیکران هستم
تو بازگشتِ مرا سوی ابتدا بلدی...
شعری از دل؛ به شوقِ آرامش ✍🏽 به قلم: امیر باباجانی