اگر قله خواهی، قدم پیش نِه

به‌نام کردگار هفت افلاک؛ سلامی چون بوی خوش آشنایی

به راهِ خرد باش و مردِ عَمل

که بی‌رنج، حاصل نگردد اَمل

اگر قله خواهی، قدم پیش نِه

به جز راهِ کوشش، رهی پیش نِه

ز دانش فروغی به جان برفروز

ز نادانی و تیرگی دیده دوز

کسی کو به دانش برافراشت سر

نلرزد ز توفان و آشوب، هر

به هنگامِ سختی، مکن دل ضعیف

که از صبر گردد خرد بس لطیف

نه هر کس که جوید، به مقصد رسد

که رهرو به همّت به منزل رسد

کمال آن بُود کز خرد بهره‌ور

شوی، دور مانی ز کردارِ شر

چو پیروز گشتی، فروتن بمان

به کردارِ نیکو، تو روشن بمان

مزن طعنه بر آن‌که افتاده است

که فردا تو را نیز راهی به پست

بزرگی نه در گنج و اورنگ و جاه

بزرگی‌ست در عدل و در داد و راه

چو خواهی که نامت بماند به یاد

بکار از جوانی درختِ مراد

سرانجام، آن کس که با علم و کار

رود پیش، یابد برِ خویش بار...

✍🏽به قلم شاعر؛ امیر باباجانی

دوستان برای این شعر تلاش کردم و نوشتن در این فضا برای خودم حس جدیدی داشت واقعا؛ امیدوارم نظری، ایرادی یا پیشنهادی بدید که به بهتر شدن بنده کمک کنه؛ با تشکر