ویرگول
ورودثبت نام
Amir babajani
Amir babajaniفیلم‌ها، سرزمینِ من و اشعار، خانهٔ من هستند؛ به شوق کارگردانی قدم بر دنیای ناشناخته‌ها میگذارم
Amir babajani
Amir babajani
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

از ویرانی تا امید: دو فصل از جانِ خسته‌ام

انتخاب دو شعر از اشعاری به قلم خودم...
انتخاب دو شعر از اشعاری به قلم خودم...

گاهی درد آن‌قدر ریشه‌دار است که کلمات هم از توصیفش بازمی‌مانند.

گاهی شب، فقط شب نیست!

گاهی حجم سکوتش آن‌قدر سنگین می‌شود که خودت را هم از یاد می‌بری.

و در همین تاریکی‌ست که اگر بتوانی باز هم بایستی، نام این ایستادن را امید می‌گذارند.

این دو شعر، از دل همین سفر آمده‌اند؛ سفری از ویرانی به روشنایی.

✍🏻شعر اول، بازتاب شب‌های شکست است. شب‌هایی که دل تاب نمی‌آورد و روح زخمی‌ست.

🕯️شعر دوم، لحظه‌ای‌ست که هنوز در دل تاریکی، دستی از 📖درون می‌خواهد بگوید: «من هنوز هستم».


شعر اول: شبِ بی‌پروا

این چنین جانم رود، روحم زند زخمی چنان

این چنین دل را برم بر دامنِ زخمی گران

این‌چنین دل را پریشان سازم و غم را پذیرم

این‌چنین اشکم بریزد، تا سحر در آسمان

دردِ دل دارم که می‌سوزد دلم را بی‌امان

زخم دارم، زخم‌هایی مانده در هر استخوان

من چنان کوهم، ولی پنهان پر از اندوه و درد

سودا و غم، شب‌به‌شب، آتش زند جان و زبان


در این شعر، با انسانی روبه‌رو هستیم که حتی کوه بودنش هم او را از بار اندوه نرهانده.

او زخمی‌ست، و با آغوشی باز، پذیرای درد است؛

گویی سوختن را انتخاب کرده تا نابودی را از درون حس کند.

شعر، طنین یک اعتراف است؛

اعتراف به زخم‌هایی که دیگر حتی پنهان‌کردنی هم نیستند.


شعر دوم: آغازِ رهایی

در دل شب، با خودم تنها شدم

در سکوتی سرد، بی‌پروا شدم

ماه هم دیگر به من لبخند نزد

در سیاهی، سایه‌ی رؤیا شدم

باد آمد، شاخه‌ها را گریه داد

من به یادش، مثل آن ‌برگا شدم

دل گرفتم از همه، بی‌دست و پا

با خودم، با درد هم‌دستا شدم

اشک‌هایم را کسی باور نکرد

در غم شب، مثل یک دریا شدم

بغض من بیدار ماند از بی‌کسی

من ولی خاموش، چون تنها شدم


اینجا هنوز شب هست، اما شاعر دیگر نه قربانی صرف، که شاهدِ خود شده.

درد را با خود شریک کرده و در این رفاقت تلخ، آغازی برای رهایی دیده می‌شود.

واژه‌ها هنوز تلخ‌اند، اما دیگر فقط سوگواری نیستند؛

درک هستند. و این درک، نشانه‌ی تولد امید است.

امید امید امید...

امید، نه به‌عنوان نور، بلکه به‌عنوان ایستادگی؛

گاهی امید به‌معنای پیروزی نیست.

نه لبخندی آمده، نه خانه‌ای روشن شده، نه آغوشی امن یافته‌ای.

ولی همین‌که تصمیم می‌گیری در دل شب...

«خاموش بمانی ولی بمانی»،

یعنی امید از راه رسیده.

شعر دوم، دقیقاً در همین لحظه‌ست؛

لحظه‌ای که شاعر نمی‌جنگد تا نبازد،

بلکه می‌ماند، تا خودش را نجات دهد.


🖋️ نوشته‌ای از دل؛

برای آنان که در شب‌های بلند، هنوز دنبال روز می‌گردند.

امیدوارم ، آن روز سپید خود رو هرچه زودتر پیدا کنید.

به امید آن روز، بخندید و از این جهان لذت ببرید.

✍🏻نوشته از: [امیر تخلص به افگار]

امیدشعرنورحرف دلهنر
۱۷
۸
Amir babajani
Amir babajani
فیلم‌ها، سرزمینِ من و اشعار، خانهٔ من هستند؛ به شوق کارگردانی قدم بر دنیای ناشناخته‌ها میگذارم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید