بیقرار به دنبال راه فرار از گیروگور و بگومگوهای درونی مغزم بودم که یادم افتاد میشه با نوشتن، اتاق تاریک خیال رو دوباره روشن کرد و مدتی از وضعیت بغرنج این مدار سیاه مرخص شد. در آغوش کلمات، میشه جسورانه زندگی رو نفس کشید، هرچند کم، هرچند کوتاه؛ تا جایی که احساسات در قالب واژه تبدیل به عینکی میشه که باهاش میتونی به هر چیزی نگاه کنی. دستکم آغوش کلمات همیشه بازند و منتظر که هروقت دلت خواست بغلشون کنی. عینکم رو به چشم بذار.