ویرگول
ورودثبت نام
امیر خدادادی
امیر خدادادیآدم یُبسِ نارنجی
امیر خدادادی
امیر خدادادی
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

شمالِ تحصیلی!

همیشه داشتم ولی الان بیشتره

حرفامو میگم!

همون حرفایی که نمیزنم

آخه اولش خیلی راحته دیگه قورتش میدی و تموم

ولی یکم بعد حرفات میره تو دلت همونجا میمونه

بعدش چی میشه؟ در یخچالو وا میکنی یچی برمیداری

دوباره یچی برمیداری

دوباره یچی برمیداری

دوباره و دوباره و دوباره تا اینکه به نمودارِ حرفی_غذایی ایمان میاری!

به این صورت که هرچقد حرفای نزده بیشتری داشته باشی ازونورم اشتهای بیشتری داری

البته الانا به این نمودار میگن “پرخوری عصبی”

از جایی که مواد غذایی روز به روز داره گرونتر میشه تصمیم گرفتم بیام اینجا و حرف بزنم :)

اسمم امیره ( نه ازون امیرا که ۲۰۶ سفید دارن ) هیجده سالمه و ده پونزده روز دیگه وقت رفتنمه

شمال همینجوریش برا من عذابه چه برسه به اینکه دانشگام شمال باشه

چرا عذابه؟ به اونم میرسیم ( شایدم نرسیدیم حالا )

دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل
دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل

مشکل اصلیمم این تنهاییِ بی پدر مادره

میدونی، تنهاییِ بی پدر مادر ترسناک ترین نوع تنهاییه حتی از تنهاییِ پدسگ هم ترسناک تره!! البته ربطی به اسمش نداره چون میدونم دلم برای پدرم ابداااا قرار نیست تنگ بشه

راستش من خیلی وقته به تنهایی عادت ندارم

آخه آدمای قشنگی تو زندگیمن به رنگای مختلف:

آبی، سفید، سبز...

و ترک کردنشون هرچند برای مدت کوتاه قلبمو به درد که نه رسما پاره میکنه!

داییم که میگه دانشگات رو به رو دریاست کلی عشق و حال میکنی پسسسسر ( با یه لبخند مرموزی اینارو میگفت )

که همینم جای شکرش باقیه حداقل قراره سیگارم جای مناسبی دود شه

به زبان فارسی سخت بخوام بگم دارم جر میخورم از فکر

عین یه جنازه افتادم رو تخت

یا خوابم یا مفکورم یا تو خوابام مفکورم ( این حالت دیگه ته شکنجه ست تو روزای کنکور هم یادمه تو خوابام تست میزدم همشم شیمی بود پدسگ )

برای اینکه حالم بهتر شه سه شب پیش این روند روزمره مو شکستم و کاریو کردم که باید!

رفتم سر کتابخونه و نگاه کردم کدومارو نخوندم

تعدادشون زیاد نمیشد مثلا:

پیامبر و دیوانه بود

چند تا کتاب از پائولو کوئیلو بود

سه شنبه ها با موری بود

“انسان در جستجوی معنا“ هم بود

به ناچار آخریو برداشتم چون تنها کتابی بود که تو تم روانشناسی و این مزخرفات داشتم

کتاب معروفیه و شما هم خوندین احتمالا ولی برای کسایی که نخوندن بگم که راجع به سرگذشت آدمیه که تو اردوگاه کار اجباری زمان جنگ جهانی دوم کار میکرده و از فلاکت و بدبختی های اون دوره ش نوشته

خلاصه ش اینه:

میشه سخت ترین چیزارو تحمل کرد به این خاطر که انسان “عادت” میکنه

ولی نویسنده ش ( دکتر فرانکل ) یچیزیو نمیدونست

اینکه انسان با یه کتاب تغییر نمیکنه!

خلاصه خوندنش برام تاثیری نداشت که نداشت

ولی ولی فردا یکی هست که دیدنش میتونه حداقل موثر باشه

همون رنگ آبی که بالاتر نوشتم

من بهش میگم “آبی ترین”?

خب اینم از اولین نوشته من

آخیششششش چقد پرحرفی خوبهههه?

یه تشکر میکنم از ”شب” که بخشِ دپِ داستانو برد بالا

و تشکر بعدی از شماعه که وقت گذاشتین خوندین

امیدوارم روزاتون رنگی باشه و شلوارتون پلنگی



دلتنگیدانشگاهشمالآبیکتاب
۸
۱۴
امیر خدادادی
امیر خدادادی
آدم یُبسِ نارنجی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید