
یوونتوس، 1 نوامبر 1897
ابتدا باید بگم که از تاریخچه باشگاه نمیخام چیزی بگم. از احساس خودم با این باشگاه میخام بگم.
شاید برای خیلیها مهم نباشه که یوونتوس چه تیمی بوده و الان کجا هست اما من اینجا از عشق عجیبی که به این تیم و باشگاه دارم از نگاه خودم میخام بگم. خب من فوتبال دیدن رو به طور جدی از سال 2004 و جام ملتهای اروپا دیدم و بعد از اون فوتبالهای اروپایی هم دیدم. این که چرا یوونتوس رو انتخاب کردم، دلیلش برعکس خیلی از طرفدارهای دیگه باشگاه الکس نبود، بلکه ندود بود. بله، پاول ندودی که همین الان نایب رییس باشگاه هست.
چقدر از اون تیم 2005 خاطره هست و ادم کلی افتخار میکنه به اون تیم باشکوه. یک نگاهی به این اسامی داشته باشیم:
بوفون، تورام،کاناورو،کامورانزی، ترزگه، دلپیرو و ندود و خیلیهای دیگه. ادم از این همه اسم بزرگ تعجب میکنه.
متاسفانه، بعد از جام جهانی 2006 یک مضحکهای سران باشگاه اینتر به نام کالچو پولی راه انداختند و یوونتوس به سری بی سقوط کرد. اما همین جا نقطه عطفی برای منی که خیلی بچه بودم و هنوز یادم هست در من شکل گرفت. جایی که الکس دلپیروی عزیر گفت:
یک جنتلمن واقعی هیچ وقت بانوی خودش رو ترک نمیکنه.
این حرف باعث شد من بیشتر از قبل این تیم و فرهنگ تو وجودم ریشه دار بشه. اما متاسفانه چندسالی گذشت تا سال 2010 تقریبا من فقط از تلتکست از نتایج خبردار میشدم و دسترسی به جایی نداشتم که بازیها رو دنبال کنم. این سالها گذشت تا سال 2013 که دوباره اون شور و شوق برگشت و اولین قهرمانی بعد از کالچوپولی که با کونته کسب شد. از این جا دوباره داستان پرافتخار آغاز شد و من چقدر از قهرمانیهای تیم عزیزم و به خاک افتادن اینتر لذت میبردم.
اوج لذت اونجا بود که با بچههای خوابگاه هر موقع pes 2016 بازی میکردیم و من یوونتوس برمیداشتم باورشون نمیشد اون اوایل که من یوونتوسی هستم و فکر میکردن من هم رئال یا بارسایی هستم. اون موقع دیگه فهمیدن واقعا من این تیم رو دوست دارم.
اما الان، الان بیشتر از هر موقع دیگهای به این تیم پر از اسطوره و قهرمان افتخار میکنم. به این تاریخ شگفتانگیزی که داره، به فرهنگ فوقالعاده ای که مثل یک خانواده هست. به تمام اینها افتخار میکنم و سرم بالا هست و به همه میگم :
من یک یوونتوسی هستم.
پی نوشت: من طرفدار یک باشگاه دیگه هم هستم که اون هم داستان عجیبی برای خودش داره و در یک فرصت دیگه به اون هم میپردازم.