در یک ظهر تابستانی بسیار گرم و نامطلوب، زمانی که خورشید انگار در نزدیک‌ترین فاصله خود از زمین قرار دارد و هدفش چیزی جز سوزاندن مردم بی‌نوا نیست، آقای ترابی از اداره خارج شد. عصبانی بود. دلیلش هم این بود که مجبور شده بود به خاطر اشتباه سهوی یکی از همکارانش، حدود 7 دقیقه بیشتر پشت میزش بنشیند و در ادامه به دلیل همین فشاری که تحمل کرده بود، یادش رفته بود برای خروج روی دستگاه انگشت بزند و مجبور شده بود یک مسیر به نسبت طولانی از ساختمان خودشان تا درب خروجی به خیابان را بازگردد. بخواهیم خلاصه کنیم، آقای ترابی آن روز در حدود 19 دقیقه بیشتر از هر روز در اداره مانده بود و حسابی عصبانی بود. به خیابان که پا گذاشت ابتدا یک لعنت درست و حسابی به خورشید و گرما و ظهر داغ یکشنبه فرستاد و بعد به سمت ایستگاه اتوبوس راه افتاد.
قد آقای ترابی در حدود 175 است. هیکل درشتی دارد و شکمش کمی جلوتر از باقی اندامش حرکت می‌کند. سنگین نفس می‌کشد. شاید فکر کنید به دلیل سیگار فراوانی است که هر روز دود می‌کند، که باید بگویم خیر. آقای ترابی سیگاری نیست ولی بطور مادرزادی در زمینه تنفس مشکل دارد. البته این نکته تاثیری در داستان ما ندارد. موهای آقای ترابی تقریبا جوگندمی شده است. در آستانه 38 سالگی قرار دارد ولی خودش فکر می‌کند جوان‌تر به نظر می‌رسد.
موهای کم‌پشت جوگندمی آقای ترابی روی یک پیشانی به نسبت کوتاه می‌ریزد و پوست سفید و روشن آن ناحیه را می‌پوشاند. ایشان علاقه شدیدی به پوشیدن لباس‌هایی دارد که رنگ‌شان خنثی است؛ مثلا طوسی. از بخت خوبش هم لباس فرم اداره یک کت و شلوار طوسی می‌باشد که با یک پیراهن آبی خیلی خیلی روشن همراه می‌شود.
از درب خروجی اداره تا ایستگاه اتوبوس شاید 5 دقیقه راه باشد. با توجه به این که آن روز آقای ترابی دیرتر از همیشه از اداره خارج شده بود، احتمالا به اتوبوس همیشگی نمی‌رسید و مجبور می‌شد که منتظر اتوبوس بعدی بماند. از دور، هیبت یک زن با موهای مشکی که از زیر مقنعه بیرون زده بود در ایستگاه اتوبوس به چشمش خورد. عرق پیشانی‌اش را پاک کرد، یک نفس عمیق کشید و به سمت ایستگاه حرکت کرد. هر چه نزدیک‌تر می‌شد، هیکل زن بیشتر نمایان می‌شد. قلبش تند می‌زد. زیر لب گفت: «کاش هر روز آن مرتیکه من را معطل کند! چه خوب شد دیر از اداره زدم بیرون.»
خیابان به نسبت خلوت بود. ماشین‌ها کم رفت و آمد می‌کردند و فرد دیگری در ایستگاه اتوبوس که کوچک هم بود، ننشسته بود. آقای ترابی به ایستگاه که پا گذاشت، فهمید که آن زن، یکی از همکارانش در بخشی دیگر از اداره است؛ خانم مولوی. اغلب خانم مولوی را طی روز می‌دید و انقدر سریع دست و پایش را گم می‌کرد که زبانش می‌گرفت و اصلا نمی‌توانست کلامی حرف بزند. حالا تصور کنید که آقای ترابی در ساختمان اداره، با باد کولرهای فراوان، در حضور آدم‌های مختلف، آنطور دست و پایش را گم می‌کرد، حالا در یک خیابان به نسبت خلوت، با آفتاب کشنده ظهر یکشنبه، آن هم با آن وضعیت که دیر از اداره خارج شده و عصبانی است، چه فاجعه‌ای قرار است در مواجهه با خانم مولوی رخ دهد؟!
خانم مولوی قدش نزدیک به 190 است. بدنش لاغر، کشیده و استخوانی است و سنش در حدود 35 است. موهایش همچنان مشکیِ مشکی مانده و حسابی پرپشت است. در ایستگاه اتوبوس نشسته بود و چشمانش در گوشی موبایلش خطوط یک متن را دنبال می‌کردند.
آقای ترابی بعد از ورود به ایستگاه اتوبوس، ناخودآگاه سلام کرد. ولی خانم مولوی جوابی نداد. آقای ترابی که دید به او محل گذاشته نشده است، حسابی ناراحت شد. به آرامی در ایستگاه نشست و به ساعتش نگاه کرد. ساعت حوالی 14:11 آرام گرفته بود. هر روز این ساعت‌ها فقط 5 دقیقه با خانه و آزادی از شر کوچه و خیابان فاصله داشت. سرش را به سمت خانم مولوی کرد و گفت: «خیلی وقت است که اینجا منتظر هستید؟» باز جوابی نگرفت. رنگش کمی سرخ شده بود. هم از آفتاب، هم از خجالت. هی دست دست کرد که دوباره یک سوال بپرسد یا نه. ناگهانی رو کرد به خانم مولوی و گفت: «اگر مسیرتان به سمت شرق است، یک تاکسی دربست کنیم با هم برویم؟» خانم مولوی این بار سرش تکان خورد و چشمانش را از گوشی گرفت. رو کرد به سمت آقای ترابی و با چشمانی که کمی بهت و کمی تعجب در آن بود به او خیره شد. در عمق نگاه خانم مولوی، چیزی شبیه به این که اصلا نمی‌داند آقای ترابی کیست دیده می‌شد. دستش را برد سمت گوشش و از زیر مقنعه، هدفون بی‌سیم نقره‌ای رنگی را از آن خارج کرد. با کمی مکث پرسید: «با من هستید؟» آقای ترابی که در فضای سنگینی که در آن موقعیت حاکم شده بود داشت دست و پا می‌زد و عرق از بالای ابرویش به پایین حرکت می‌کرد، به آرامی و زیر لب گفت: «بله. با شما هستم.» صدایش آنقدر ضعیف بود که خودش هم نشنید.
- ببخشید. من داشتم موسیقی گوش می‌دادم. متوجه نشدم چه گفتید.
+ من همکارتان هستم. در همین اداره کار می‌کنم. ترابی هستم. ناصر ترابی.
- باز هم ببخشید، به جا نیاوردم. در کدام بخش کار می‌کنید؟ تا به حال ندیدمتان.
آقای ترابی دلش لرزید. تف کرد به این شانس کور. یک بار در زندگی‌اش دل به دریا زده بود و آن هم اینطور داشت جلو می‌رفت. آدمی که فکر می‌کرد او را می‌شناسد، اصلا نمی‌شناختش.
- در کدام بخش کار می‌کنید؟
+ من … من … من در بخش بایگانی هستم. و می‌دانم که شما در بخش حسابداری مشغول هستید.
- خوشوقتم از آشنایی شما.
خانم مولوی بعد از این که از آشنایی با آقای ترابیِ غرق شده در گرمایِ بی‌پایان ظهرِ یکشنبه، خوشوقت شد، هدفونش را سر جایش گذاشت و با یک لبخند نصفه‌یِ کج، سرش را به سمت گوشی چرخاند و باز به صفحه آن خیره شد.
این مکالمه پوچ یک نکته جالب داشت: سوالات آقای ترابی که مثلا برای باز کردن سر صحبت آن‌ها را انتخاب کرده بود به طور کلی گم و فراموش شدند و آقای ترابی به نوعی به همان نقطه ابتدایی بازگشت. ساعتش را نگاه کرد و دید که نزدیک به 14:18 است. این همه مکافات و گرما را تحمل کرده بود و فقط 7 دقیقه گذشته بود.
خانم مولوی زیر چشمی به شکم جلو آمده آقای ترابی نگاه می‌کرد. به نظر رسید که دکمه میانی پیراهن آقای ترابی (ناصر) همین لحظات است که بترکد. خواننده قدیمی ایرانی که اسمش را قطعا همه‌تان می‌دانید، داشت در گوش خانم مولوی داستان یک مردی را تعریف می‌کرد که یارش رهایش کرده و رفته و مرد با گریه و شیون خطاب به او می‌گوید که از این به بعد چه کسی قرار است اشک‌های تو را پاک کند؟ چه کسی قرار است از جلوی پاهایت برگ‌های زرد پاییز را جمع کند؟ همسر خانم مولوی که کارمندِ اداری خیلی خسته‌ای بود که هیچ زمانی اشک‌های او را پاک نکرده بود. خانم مولوی به این فکر می‌کرد که چه حسی به آدمی دست می‌دهد اگر کسی اشک‌هایش را پاک کند؟ البته رابطه خانم مولوی و همسرش اصلا در این داستان تاثیر ندارد و مهم نیست.
بعد خانم مولوی دوباره هدفونش را بیرون آورد و به سمت آقای ترابی رو کرد و گفت: «راستی سلام! من فراموش کردم به شما سلام کنم. مسیر شما کدام سمت است؟ اگر شرق می‌روید، یک تاکسی دربست کنیم و با هم برویم. این اتوبوس گویا قصد آمدن ندارد. من خیلی وقت است که منتظر نشسته‌ام.»
چهره آقای ترابی یک حالت خیلی خاص به خودش گرفت. طوری که انگار یک بار عظیم به پهنای خیابانِ جلویِ اداره از روی شانه‌اش برداشته شده باشد و به جایش یک سطل آب خیلی یخ، آن هم در آن گرما، روی سرش ریخته شده باشد. به خانم مولوی نگاه کرد و گفت: «بله. موافقم. یک تاکسی دربست کنیم و برویم. در این گرما هلاک شدیم.» همزمان که آقای ترابی داشت سرش را با شادمانی به نشانه تأیید تکان می‌داد، در ذهنش داشت نقشه برای ادامه صحبت با خانم مولوی را می‌چید. این که چه بگوید و خودش را چطور نشان دهد و چطور بتواند شماره او را بگیرد که قرارهای بعدی را برقرار کنند. در همین گیر و دار بود که نگاهش را جابجا کرد و حلقه خانم مولوی را در انگشتش دید. باز قیافه‌اش طوری شد که انگار یک سطل آب یخ روی او ریخته باشند؛ آن هم در آن گرما.
ساعت نزدیک به 14:40 دقیقه بود که بالاخره یک تاکسی پیدا شد و آن دو نفر را سوار کرد. آفتاب همچنان می‌تابید و قصد نداشت آن یکشنبه نکبتی را رها کند. ماشین که حرکت کرد، آقای ترابی سرش را گرداند به سمت عقب و دید که اتوبوس در ایستگاه ترمز کرد. ایستگاه اتوبوس خالی بود و بعد از خروج آقای ترابی و خانم مولوی، کسی وارد آن نشده بود که بخواهد سوار اتوبوس شود.
امیررضا فخاریان / تیر ۱۴۰۱
